دگردیسی در فضاهای جمعیِ ایران تا انتهای عصر صفوی | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| دوره 53، شماره 2، اسفند 1399، صفحه 367-398 اصل مقاله (2.38 M) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2021.307406.654165 | ||
| نویسندگان | ||
| سمر حقیقی بروجنی* 1؛ ساناز رهروی پوده2 | ||
| 1استادیار دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران. | ||
| 2ااستادیار دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران. | ||
| چکیده | ||
| الگوهای جدید زندگی از یکسو و نیروهای مداخلهگر مانند سیاستهای داخلی و خارجی، تحولات اقتصادی، تحولات ایدئولوژیک از سوی دیگر، بر ساختار و نقش فضاهای جمعی در طول تاریخ، تأثیر داشته است. روند شکلگیری و تکامل فضاهای جمعی را میتوان اغلب، تابع الگویی تدریجی و حاصل پیشرفتهای فرهنگ شهرنشینی دانست. چنین به نظر میرسد که در تاریخ شهرنشینی ایران تا دوران صفویه، این فضاها در دو مقطع، به نوعی، دچار دگردیسی و تغییرات آشکار شدند. پژوهش حاضر تحقیقی تاریخی است و در آن به توصیف و تحلیل منابع مکتوب پرداخته خواهد شد و میکوشیم تا این تحولات اساسی را در کمّیت و کیفیت فضاهای جمعی در قرون اولیۀ پس از اسلام و عصر صفوی معرفی کنیم. به نظر میرسد که میتوان این استحالۀ فضایی و کارکردی در فضاهای جمعیِ شهری در این دو دوره را حاصل دگردیسی در فضای ایدئولوژیک در قرون اولیۀ پس از اسلام و فضای سیاسیِ ایران در عصر صفوی دانست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| فضای باز جمعی؛ قرون اولیۀ پس از اسلام؛ عصر صفوی؛ تحولات کالبدی و کارکردی؛ تحولات اجتماعی و سیاسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,752 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 975 |
||