پایان حضانت با بلوغ است یا بلوغ و رشد؟ | ||
| مطالعات حقوق خصوصی | ||
| مقاله 2، دوره 50، شماره 4، زمستان 1399، صفحه 647-663 اصل مقاله (271.32 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jlq.2021.290157.1007280 | ||
| نویسنده | ||
| محمد علی انصاری پور* | ||
| دانشیار گروه حقوق خصوصی و اسلامی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| مطابق مادۀ 1169 قانون مدنی، برای حضانت فرزند، اعم از دختر و پسر، از زمان تولد تا هفتسالگی، مادر اولویت دارد و از هفتسالگی به بعد حضانت با پدر است. اما در مورد زمان پایان حضانت، در قانون مدنی تعیین تکلیف نشده است و مشخص نیست که حضانت فرزند با سن بلوغ به پایان میرسد یا با بلوغ و رشد. سکوت قانون مدنی سبب شده است که حقوقدانان و دادگاهها دربارۀ زمان پایان حضانت اختلافنظر داشته باشند، به این صورت که بعضی سن بلوغ را پایان حضانت و عدهای دیگر رسیدن به سن رشد یا احراز آن را پایان حضانت میدانند، درحالیکه این مسئله از مسائل بسیار مهم در حقوق خانواده است و مصلحت فرزند ایجاب میکند که در خصوص این امر تعیین تکلیف شود. این مقاله با بررسی موضوع از نگاه حقوقدانان و رویۀ قضایی و ادلۀ آنها نتیجه میگیرد که حضانت با بلوغ و رشد پایان میپذیرد. پایان یافتن حضانت با بلوغ و رشد، علاوهبر مصلحت کودک، هم با فقه و فلسفۀ حضانت منطبق است و هم با قوانین متعددی، مانند قانون مجازات اسلامی و قانون اجازۀ الحاق ایران به کنوانسیون حقوق کودک، که رشد را برای خروج از دوران کودکی معیار قرار دادهاند، هماهنگی دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بلوغ؛ حضانت؛ رشد؛ طفل؛ ولد | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,415 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,024 |
||