بررسی نقد برخی از فقها به نسبت حق و خلق در وحدت وجود | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| دوره 53، شماره 1، شهریور 1399، صفحه 63-78 اصل مقاله (219.81 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2020.303124.630069 | ||
| نویسندگان | ||
| حسین سهیلی1؛ قدرت الله خیاطیان* 2؛ عظیم حمزئیان3؛ حمید مسجد سرایی4 | ||
| 1دانشجوی دکتری رشته عرفان و تصوف دانشگاه سمنان، سمنان، ایران | ||
| 2دانشیار گروه عرفان و تصوف دانشگاه سمنان، سمنان، ایران | ||
| 3استادیار گروه عرفان و تصوف دانشگاه سمنان، سمنان، ایران | ||
| 4دانشیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه سمنان، سمنان، ایران | ||
| چکیده | ||
| پس از طرح وحدت وجود در عرفان نظری، همواره برخی از فقها به نسبت حق با خلق در این نظریه نقد وارد کردند. به باور آنها، تمایزی میان حق و خلق در وحدت وجود نیست و این امر با توجه به تمایز ذاتی حق و خلق در منابع دینی غیر قابل پذیرش میباشد. بررسی دیدگاه عرفا نشان میدهد که آنها به عینیت محض میان حق و خلق قائل نیستند و در آثارشان، دستِکم، از دو تمایز مقامی و احاطی سخن به میان آمده است. خصوصیت هر دو نوع تمایز این است که بهجایِ طرح تمایز در دو وجود، آن را در قلمرو یک وجود تبیین میکند و به همین علت، گریز از عینیت در آنها ممکن نیست؛ بنابراین، دو تمایز عرفانی مذکور نقد فقها را که بر اساس تمایز وجودی حق و خلق شکل گرفته، مرتفع نمیسازد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تمایز؛ رابطۀ حق با خلق؛ عینیت؛ نقد فقها؛ وحدت وجود | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,130 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 831 |
||