روابط هدایت الله خان فومنی (گیلانی) با حکومت مرکزی (1170-1200ق/1757-1786م) | ||
| پژوهشهای علوم تاریخی | ||
| دوره 12، شماره 2 - شماره پیاپی 22، تابستان 1399، صفحه 43-64 اصل مقاله (560.68 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhss.2020.303911.473263 | ||
| نویسندگان | ||
| محسن رحمتی* 1؛ فرزاد خوشآب2؛ تقی اصغری3 | ||
| 1استاد گروه تاریخ دانشگاه لرستان | ||
| 2دانشجوی دکترای تاریخ ایران دورۀ اسلامی دانشگاه لرستان | ||
| 3دانشجوی کارشناسی ارشد تاریخ ایران دورۀ اسلامی دانشگاه محقق اردبیلی | ||
| چکیده | ||
| سرزمیـن گیلان، به واسطۀ موقعیت جغرافیایـیاش، از ورود اسلام تا صفویه، همواره تحت فرمان خاندانهای حکومتگر محلی بوده و معمولاً زیر سلطۀ مستقیم حکومت مرکزی قرار نداشت. این روند تا پیش از رویکار آمدن صفویـان همچنان ادامه پیـدا کرد. فقط در دورۀ صفوی، شاهعباس اول (حک: 996-1038ق/1588-1629م) با بسط نفوذ و سلطۀ حکومت مرکزی در گیلان، بساط حکومتهای محلی آن را در هم پیچید. از آن پس، امور گیلان توسط کارگزاران و حکمرانان منصوب از طرف حکومت مرکزی اداره میشد. در دورۀ کریمخان زند (حک: 1163-1193ق/1750-1779م.) نیز هدایتاللهخان به حکومت آن ایالت منصوب شد ولی به واسطۀ علل و عوامل مختلف رابطۀ او با حکومت مرکزی تغییر یافت. این پژوهش با روش توصیـفی تحلیـلی، بـرای ارائۀ پاسـخ به این سـوال تنظیـم شده است که روابط هدایتاللهخان گیلانی با حکومت مرکزی چرا و چگونه تغییر یافت؟ یافتههای این پژوهش نشان میدهد که روابط هدایتاللهخان با حکومت مرکزی تحت تأثیر عواملی همچون ضعف حکومت مرکزی، توانیابی نظامی حاکم گیلان، برقراری روابط سیاسی و اقتصادی با حکومتهای همجوار متغیر و تابع شرایط بود. حاکم گیلان با توسل به اقدامات سیاسی، نظامی و اقتصادی و سرکوب خوانین محلی در صدد تلاش برای حفظ موجودیت خود و افراد تحت سرپرستیاش، در مقابل حکومت مرکزی و دیگر مدعیان سیاسی قدرت بود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| گیلان؛ حکومت مرکزی؛ کریم خان؛ هدایت الله خان؛ آقامحمدخان قاجار؛ قاجار؛ زندیه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,034 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 883 |
||