تأثیر تیمارهای زیستی و عناصر غذایی بر پاسخهای مورفو-فیزیولوژیکی و جذب عناصر در گیاه گوجهفرنگی (Lycopersicon esculentum Mill) | ||
| تحقیقات آب و خاک ایران | ||
| دوره 51، شماره 10، دی 1399، صفحه 2559-2574 اصل مقاله (1.53 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/ijswr.2020.303408.668631 | ||
| نویسندگان | ||
| میثم چراغی1؛ بابک متشرع زاده* 2؛ حسینعلی علیخانی2 | ||
| 1گروه علوم و مهندسی خاک دانشکده مهندسی و فناوری کشاورزی دانشگاه تهران، ایران | ||
| 2گروه علوم و مهندسی خاک دانشکده مهندسی و فناوری کشاورزی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| بهمنظور بررسی تأثیر تیمارهای زیستی و عناصر غذایی بر خصوصیات رشدی و جذب عناصر غذایی در گیاه گوجهفرنگی، آزمایشی در شرایط گلخانه و در قالب طرح کاملاً تصادفی بهصورت فاکتوریل انجام شد. تیمارها شامل: شاهد (F0)، عرف مصرف کود توسط کشاورز (F1)، سطح بهینه عناصر بر اساس آزمون خاک (F2)، کود تجاری محرک رشد ریشه (F3)، سطح بهینه عناصر + مصرف نیتروژن، فسفر، روی و سیلیسیم به میزان دو برابر توصیه (F4) و کودهای زیستی: شاهد (BF0)، PGPR (BF1)، مایکوریز آربسکولار (BF2)، ورمیکمپوست (BF3) و بسته زیستی (BF4) بود. نتایج نشان داد که اثر متقابل تیمارها فقط بر وزن خشک اندام هوایی معنیدار بود. کاربرد F4-BF4 و F2-BF4 وزن خشک اندام هوایی را به ترتیب %122 و %121 نسبت به شاهد (F0-BF0) افزایش داد. کاربرد BF4، مساحت سطح برگ را %55 و کاربرد F4، شاخص کلروفیل برگ (SPAD) را %29 نسبت به شاهد افزایش داد و بهترین تیمارها در افزایش این صفات بودند. در بین تیمارهای زیستی کاربرد BF4 میزان جذب عناصر نیتروژن، فسفر، پتاسیم و سیلیسیم در اندام هوایی را به ترتیب %4/108، %7/224، %6/115 و %3/226 و در بین تیمارهای شیمیایی مصرف F4 جذب این عناصر را به ترتیب %7/58، %9/14، %1/25 و %158 نسبت به شاهد افزایش داد. نتایج این تحقیق نشان داد که در خاکهای با pH نسبتاً بالا، با مصرف سطح بهینه عناصر غذایی و حتی سطوح بالاتر از آن همراه با کود ورمیکمپوست میتوان رشد و جذب عناصر غذایی را در گیاه گوجهفرنگی به طور مؤثری بهبود بخشید. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آزمون خاک؛ کود شیمیایی؛ مایکوریز آربسکولار؛ ورمیکمپوست؛ PGPR | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,223 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 826 |
||