بازکاوی مفهوم ولایت در سیاق آیۀ 55 سورۀ مائده با تأکید بر پیوستگی آیات | ||
| پژوهش های قرآن و حدیث | ||
| دوره 52، شماره 2، اسفند 1398، صفحه 203-221 اصل مقاله (283.15 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jqst.2020.293394.669414 | ||
| نویسنده | ||
| فرهاد احمدی آشتیانی* | ||
| دانش آموخته دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| آیۀ پنجاه و پنج سورۀ مائده یا آیۀ ولایت جایگاه بیبدیلی در گفتمان اعتقادی شیعه در موضوع ولایت دارد. متکلمان و مفسران شیعه براساس روایات صحیح ذیل این آیه، که در آثار روایی فریقین مأثور است، این آیه را ناظر به امامت امیرمؤمنان علی (ع) دانستهاند؛ اما مفسران اهلسنت با تکیه بر وحدت سیاق و پیوستگی معنایی آیات، این موضوع را انکار کرده و مدعای شیعیان را خلاف ظاهر قرآن قلمداد میکنند. خدشهای که پاسخ درخوری دریافت نکرده و شیعیان با پذیرش آن، ثقل مباحث خود را بر نقل میگذارند. پژوهش حاضر با صحهگذاردن بر پیوستگی معنایی سیاق آیۀ ولایت، نادرستی معانی مطرح شده برای ولایت در این سیاق را نشانمیدهد و بعد از آن با توجه به قرائن موجود، معنای جدیدی را برای ولایت در این سیاق پیشنهاد میکند که همسو با اعتقاد شیعیان در باب ولایت است. براین اساس، "تولّی" به معنای طی کردن پلکان به سوی ولیّ است و "ولیّ" کسی است که افراد تحت ولایت خود را به سوی ارتفاعات یا اعماقی که در آن قرار گرفته است، سوق میدهد. خداوند، اعراب را از اینکه تفکر و فرهنگ خود را از اهلکتاب بگیرند، نهی میکند و میخواهد تا تنها چشم به او، رسول الله و مؤمنان مطرح شده در آیۀ ولایت داشته باشند. این معنا روشنمیسازد که این مؤمنان نمیتوانند گروهی غیر از اهلبیت باشند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آیۀ ولایت؛ اهلکتاب؛ پیوستگی آیات؛ تحریف معنایی قرآن؛ تولّی و تبرّی؛ تهوّک | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,015 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 837 |
||