نظام آموزش آتلیهای دانشکدهی هنرهای زیبا: شرح برنامهی آموزش طراحی معماری در دههی ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ش | ||
| نشریه هنرهای زیبا: معماری و شهرسازی | ||
| دوره 25، شماره 2، تابستان 1399، صفحه 5-15 اصل مقاله (1.15 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfaup.2020.294075.672384 | ||
| نویسندگان | ||
| یحیی سپهری* 1؛ عیسی حجت2 | ||
| 1دانشگاه تهران | ||
| 2دانشکده معماری، دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| در دانشکدهی هنرهای زیبای دانشگاه تهران، از بدو تأسیس در سال ۱۳۱۹ش تا اواخر دههی ۱۳۴۰ش، نظام آموزشی برقرار بود که به نظام آتلیهای شهرت داشت. این نظام در سالهای دههی ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ش دوران اوج خود را گذراند. تحقیق حاضر میکوشد تا با تکیه بر منابع شفاهی و اسناد مکتوب، برنامهی رسمی و عملیِ آموزش طراحی معماری این دانشکده را در دههی ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ش تبیین کند، ویژگیهای اصلی آن را مشخص کند و ارکان آن را بازشناسد. روش تحقیق تاریخی است و از فنون تاریخشفاهی و سندپژوهی بهره گرفته شده است. نظام آموزش معماریِ دانشکدهی هنرهای زیبا در دههی ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ش برنامهی منسجم و مشخصی داشت. آتلیههای معماری مکان اصلی وقوع و ظهور و بروز این نظامِ آموزش بود. نظام آتلیهای نظامی مستقل و باز و آزاد بود که روحیهی رقابت در ارکان آن جاری و ساری بود. استادْ رأس آتلیه و مراد دانشجویان بود و بعد از او، دانشجویان سالبالایی طی سلسله مراتبی آموزش را عهدهدار بودند. در این شیوهی آموزش، به جنبههای هنری و ظاهری معماری بیشتر اهمیت داده میشد. آتلیه، مسابقات و شورای قضاوت ارکان اصلی این نظام بودند. این ارکان مکمل هم بودند و در ارتباط با هم نظام آتلیهای را شکل میدادند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آموزش معماری؛ نظام آتلیهای؛ دانشکدهی هنرهای زیبا؛ دانشگاه تهران | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,434 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,279 |
||