تحول انگارۀ خاک در ارتباط با مفهوم انسان در آرای عارفان مسلمان تا پایان قرن ششم هجری | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| دوره 52، شماره 2، اسفند 1398، صفحه 307-324 اصل مقاله (225.18 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2020.293803.630007 | ||
| نویسندگان | ||
| زهرا ماحوزی* 1؛ سیامک مهاجری2؛ حسینعلی قبادی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری ادبیات عرفانی، دانشگاه تربیت مدرس | ||
| 2دانشجوی کارشناسیارشد جامعهشناسی مطالعات جوانان، دانشگاه علامه طباطبایی | ||
| 3استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تربیت مدرس | ||
| چکیده | ||
| مفهوم انسان و چیستی آن همواره از مهمترین دغدغههای متفکران مسلمان بوده است. در این میان، حوزۀ معرفتی تصوف بر ارزش جایگاه هستیشناسانه انسان تأکید ویژهای دارد. فضیلت انسان تا اواخر قرن پنجم منحصراً بر مبنای باطن یا بُعد روحانی او تعریف میشد. بااینحال، از قرن ششم، کالبد خاکی انسان کانون توجه صوفیان قرار میگیرد و به تبع آن تحول عمدهای در انگارۀ خاک حادث میشود. در ابتدا، هدف از برجستهسازی فضائل خاک، اثبات برتری انسان بر سایر مخلوقات بوده است. بااینحال، تولید مفاهیم جدیدی که بر اثبات فضیلت خاک متمرکز است، به پدیداری انگارۀ ثانویهای از خاک منجر میشود که به واگرایی دو مفهوم انسان و خاک میانجامد و درنهایت، خاک را بر انسان تفضیل میدهد. پژوهش حاضر با رویکردی تاریخی و تحلیلی، دو نقطه عطف شاخص در تحول تاریخ انگارۀ خاک تبیین میکند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| انسان؛ تاریخ انگاره؛ خاک | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 879 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 703 |
||