ارزیابی آسیبپذیری آبخوان دشت خوی با استفاده از روش ترکیبی | ||
| مدیریت آب و آبیاری | ||
| مقاله 6، دوره 9، شماره 2، بهمن 1398، صفحه 251-262 اصل مقاله (1014.02 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jwim.2019.290989.720 | ||
| نویسندگان | ||
| عطاالله ندیری* 1؛ الهام اکبری2؛ اسفندیار عباس نوین پور3؛ مریم قره خانی4 | ||
| 1دانشیارگروه علوم زمین، دانشکده علوم طبیعی، دانشگاه تبریز، تبریز. ایران | ||
| 2دانشآموخته کارشناسی ارشد آبشناسی، دانشکده علوم، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران | ||
| 3استادیار گروه زمینشناسی، دانشکده علوم، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران | ||
| 4دانشجوی دکتری آبشناسی، دانشکده علوم طبیعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران | ||
| چکیده | ||
| توسعه کشاورزی و صنعت موجب افزایش شدید مصرف آب و به دنبال آن کاهش کمی، کیفی منابع آب زیرزمینی شده است. یکی از راهکارهای مناسب برای جلوگیری از آلودگی منابع آبهای زیرزمینی شناسایی مناطق آسیبپذیر آبخوانها است. در این پژوهش به منظور ارزیابی آسیبپذیری آبخوان دشت خوی از روشهای DRASTIC، SINTACSو روش ترکیبی(DSM) که حاصل ترکیب این دو روش است، استفاده شدهاست. روشهای DRASTIC و SINTACS از پارامترهای هیدروژئولوژیکی و هیدرولوژیکی منطقه برای بررسی آسیبپذیری آبخوان و پهنهبندی مناطق مستعد آلودگی استفاده میکنند ولی هر کدام از این روشها خصوصیات ذاتی خود را داشته و نتایج متفاوتی را ارائه می کنند. لذا به دلیل برخی تفاوتهای ذاتی در نتایج این دو روش، در این پژوهش با استفاده از روش ترکیبی از مزایای هر دو روش بهصورت همزمان استفاده شده است. صحتسنجی هر کدام از این روشها و مقایسه نتایج آنها با استفاده از مقادیر نیترات اندازهگیری شده از 26حلقه چاه در محدوده مطالعاتی و محاسبه شاخص همبستگی (CI) بین نقشههای آسیبپذیری و مقادیر نیترات انجام گرفته است. نتایج نشان داد که روش ترکیبی CI بیشتری دارد و برای ارزیابی آسیبپذیری این منطقه مناسبتر است. براساس نتایج حاصل از روش ترکیبی 19، 42 و 39 درصد از مساحت آبخوان دشت خوی بهترتیب در محدوده آسیبپذیری کم، متوسط و زیاد قرار دارند و قسمتهای مرکزی و غربی دشت دارای آسیبپذیری بالا می-باشند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آسیبپذیری آب زیرزمینی؛ روش ترکیبی؛ DRASTIC؛ SINTACS | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 934 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 653 |
||