صفات بلاغی با تکیه بر جنبههای کنایی آن در غزلیات سعدی شیرازی | ||
| پژوهشنامه نقد ادبی و بلاغت | ||
| مقاله 9، دوره 8، شماره 2 - شماره پیاپی 16، بهمن 1398، صفحه 155-174 اصل مقاله (592.28 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jlcr.2020.74943 | ||
| نویسندگان | ||
| کبری شبان قوچان عتیق* 1؛ محمود طاووسی2؛ مهدی ماحوزی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن، رودهن، ایران. | ||
| 2استادگروه زبان وادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن، رودهن، ایران. | ||
| 3دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن رودهن، ایران. | ||
| چکیده | ||
| مبحث دستور در عرصۀ بیکران زبان و ادبیات فارسی به عنوان یکی از مباحث اساسی فنون و نظم سخن بسیار پرکاربرد است. با توجه به این امر، بررسی بنمایهها و عناصر درونی این مقوله بستر مناسبی را برای تحقیق و پژوهش بسیار فراهم میآورد. «صفت» یکی از مقولههای دستور زبان فارسی است و کار آن از نظر منطقی و دستوری در کلام، خاص کردن موصوف است. در عین حال، «کنایه» از مباحث بیان و بدیع است که از طریق استدلال و دریافت معنی صورت میگیرد. یکی از شگردهای زبانی سعدی، آوردن صفات و تعابیر کنایی زیباست که از آن برای برجستهسازی کلام خویش بهره میگیرد و با کمک این عناصر شاعرانه و بدیع بر جذابیت کلام خود میافزاید. هدف از این جستار، بررسی بسامد عناصر و بنمایههای صفت با توجه به جنبههای کنایی آن از نظر ساختار لفظی، انواع صفت و روابط و مناسبات آن در غزلیات سعدی شیرازی است. روش کار در این پژوهش، توصیفیـ آماری است. صفتهای کنایی به عنوان یکی از اجزای سازندۀ زبان محاوره در غزلیات سعدی نمودِ بسیار روشن و آشکاری دارد که البته در این میان، سهم سعدی در کاربرد صفتهای کنایی به طور محسوسی کمتر از همعصران خود است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| صفت؛ کنایه؛ غزلیات؛ سعدی شیرازی؛ دستور؛ بلاغت؛ شگردهای هنری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 984 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,698 |
||