خدای شخصوار از منظر علامه طباطبایی در مقایسه با الهیات گشوده | ||
| فلسفه و کلام اسلامی | ||
| مقاله 5، دوره 52، شماره 2، بهمن 1398، صفحه 251-270 اصل مقاله (443.2 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jitp.2019.262403.523042 | ||
| نویسندگان | ||
| مسعود رهبری1؛ فروغ السادات رحیم پور* 2 | ||
| 1دانشجوی دکتری فلسفه اسلامی دانشگاه اصفهان | ||
| 2دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهان | ||
| چکیده | ||
| شخصوارگی بهمعنای بهرهمندی از صفاتی چون آگاهی، اراده، حیات، قدرت، خیرخواهی و قابلیت تخاطب است و متون مقدس ادیان ابراهیمی چنین صفاتی را به خداوند نسبت میدهند. نحلۀ «الهیات گشوده» راه طیشده در الهیات کلاسیک مسیحی برای توصیف حقیقت الوهی را ناسازگار با کتاب مقدس میداند. این نحله به بازاندیشی در اوصاف الهی پرداخته، به بازتعریف اطلاق، بساطت و کمال مطلق الهی دست مییازد. اما علامه طباطبایی در برابر دوگانۀ تعالی یا شخصوارگیِ حقیقت الوهی، راه سومی مییابد که هر دو جنبه را در جایگاه شایستۀ خود نگهدارد و هیچکدام را فدای دیگر نکند. علامه طباطبایی ابتدا با استفاده از قواعد فلسفی، اتصاف خداوند به صفات کمالیِ شخصوار را اثبات میکند و آنگاه با تفکیک مقام احدیت از مقام واحدیت، تعالی، بیصورتی و فراشخصبودگی را به مقام احدیت، و اتصاف به صفات کمالیِ شخصوار را به مقام واحدیت خداوند اسناد میدهد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| الهیات گشوده؛ خدای شخصوار؛ علامه طباطبایی؛ مقام احدیت؛ مقام واحدیت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,096 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 721 |
||