گذر از سیاق بیناشخصی دلیل به درونیگرایی: نکاتی انتقادی | ||
| فلسفه و کلام اسلامی | ||
| مقاله 1، دوره 52، شماره 2، بهمن 1398، صفحه 169-188 اصل مقاله (589.12 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jitp.2019.266567.523058 | ||
| نویسندگان | ||
| سید محسن اسلامی* 1؛ محمد سعیدیمهر2 | ||
| 1دانشجوی دکتری فلسفه، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران | ||
| 2استاد گروه فلسفه، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| کیت مانه در مقالۀ «درونیگرایی دربارۀ دلیل: غمانگیز اما صادق؟» (2014) طرحی برای دفاع از درونیگرایی دربارۀ دلیلِ هنجاریِ عمل پیش مینهد. به نظر او، باید به سرشت بیناشخصی دلیل نظر کنیم تا در یابیم دلایل محدود به وضع روانشناختی فاعل هستند. با این وصف، دلایل آن ملاحظاتی هستند که فاعلِ آرمانی در فرایند دلیلآوریِ آرمانی با فاعل به آنها اشاره کند. ایدۀ مانه این است که اگر این شرط برقرار باشد، چالشی برای بیرونیگرایی و زمینهای برای دفاع از درونیگرایی فراهم است. در مقابل، در این مقاله به یکی از ابهامهای فرایند دلیلآوریِ آرمانی اشاره میکنیم، یعنی آرمانیبودن یا نبودن زمان ِ این فرایند. استدلال میکنیم که آرمانی در نظر گرفتن زمان ترجیح دارد و این مانعی برای استدلال مانه است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| دلایل عمل؛ دلیل هنجاری؛ دلیل و انگیزش؛ درونیگرایی؛ نظریه هیومی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 675 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 537 |
||