حملات سایبری و نقض اصل عدم مداخله | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| مقاله 15، دوره 50، شماره 2، تابستان 1399، صفحه 711-736 اصل مقاله (456.2 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2019.230048.1499 | ||
| نویسندگان | ||
| پرستو اسمعیلزاده ملاباشی1؛ محسن عبدالهی* 2 | ||
| 1گروه حقوق، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران | ||
| 2گروه حقوق، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران، دانشیار دانشکدۀ حقوق دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| پیشرفت فناوری موجب مواجهۀ روزافزون دولتها با حملات سایبری شده است. بیشترین حملات سایبری که دولتها با آن مواجهاند، از نوع حملات سایبری نفی یا محرومسازی از سرویس توزیعشدۀ اینترنتی است. اینگونه حملات آثار مخرب مستقیم و آنی ندارند، به همین دلیل ارزیابی آنها در قالب ممنوعیت توسل به زور و حملات مسلحانه قرار نمیگیرد و معمولاً دولتها نیز با توجه به شدت کمتر آنها در برخی موارد حتی از پیگیری و شناسایی عاملان حملات صرفنظر میکنند. با اینکه قواعد مستقیم و صریحی در مورد حملات سایبری و نظم بخشیدن به آنها وجود ندارد، نظر به تبعات چنین حملاتی حتی با شدت کم و اقتضای ارزیابی حقوقی این حملات، با بررسی مقررات فعلی حقوق بینالملل به این نتیجه میرسیم که بعضی از اینگونه حملات غیرمخرب را می توان با اصل ممنوعیت مداخله به نظم درآورد و در صورت احراز عاملان و انتساب آن حملات به دولت، مسئولیت بینالمللی دولتها را در مراجع بینالمللی مطرح کرد. بهعبارت دیگر، در مقالۀ حاضر سعی بر آن است تا نشان داده شود که صرفاً حملات سایبری شدید ناقض مقررات حقوق بینالملل حاضر نیستند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اصل ممنوعیت مداخله؛ حاکمیت؛ حملات سایبری؛ مسئولیت بینالمللی دولت؛ نقض تعهد | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,583 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,035 |
||