آئین چاووشخوانی در استان هرمزگان | ||
| پژوهش های ایران شناسی | ||
| مقاله 6، دوره 9، شماره 1، مرداد 1398، صفحه 99-115 اصل مقاله (444.89 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jis.2019.73432 | ||
| نویسندگان | ||
| سهراب سعیدی* 1؛ علیمحمد پُشتدار2؛ حسین قاسمپور مقدم3 | ||
| 1دانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه پیام نور | ||
| 2دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه پیام نور | ||
| 3دانشیار علوم تربیتی سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی | ||
| چکیده | ||
| بانگ چاووش در هرمزگان نوائی است عرفانی و روحانی که برای دعوت مردم به محافل و مجالس دینی و یا به زیارت رفتن از آن استفاده مینمایند و آن این گونه است که ملای چاووش خوان بر بلندی رفته ودر حالی که دست بر بناگوش گرفته با آهنگ و صوتی دلنشین اشعاری را در مدح و منقبت امامان میخواند. در گذشته بانگ چاووش خوان مردم را مطلع میکرد که در آن شب مجلس منبر و وعظ برگزار میشود و همین طور این چاووش در حکم اعلان خبر هم بوده است. چاووش خوان بسته به نوع سفری که زائر میرود اشعاری را میخواند و مردم برای بدرقه و حلالیت خواهی به دیدارش میروند و زیارت قبول میگویند. آئین چاووشخوانی نیز یکی دیگر از آئینهای مذهبی استان هرمزگان است که در این استان - با توجه به نسخههای خطی از مرحوم ملا منصف و مرحوم حسینعلی قضائی علیایی – حدود 300 سال سابقه دارد و در حال حاضر هم اجرا می شود.این مقاله با روش تحلیل محتوا و با استفاده از ابزار کتابخانه ، آئین چاووش خوانی در هرمزگان را معرفی میکند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سفر زیارتی؛ میناب؛ مرثیه؛ فرهنگ هرمزگان؛ آئین چاووش خوانی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,351 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,812 |
||