نظریۀ «فطرت»، امکانی برای بسط نظریۀ «جنبۀ مشترک» تجارب عرفانی | ||
| مجله علمی " فلسفه دین " | ||
| مقاله 3، دوره 16، شماره 4، زمستان 1398، صفحه 571-589 اصل مقاله (355.08 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpht.2019.277760.1005646 | ||
| نویسندگان | ||
| قدرتالله خیاطیان* 1؛ رضا عباسی2 | ||
| 1دانشیار، گروه ادیان و عرفان، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری تصوف و عرفان اسلامی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران | ||
| چکیده | ||
| در این نوشتار ابتدا به توضیح اجمالی مفاهیم «تجربۀ عرفانی»، «ساختگرایی»، «ذاتگرایی» و اختلاف در مسئلۀ «هستۀ مشترک» پرداخته شده است؛ آنگاه نگارندگان با پیشفرض نظریۀ «فطرت» و اصالت دادن به تجارب انفسی نسبت به آفاقی و با بهکارگیری روش توصیفی - مقایسهای، به این نتیجه رسیدهاند که «فطرت مخلوقٌبه» در سالکان و بلکه تمامی انسانها، بهخوبی میتواند نقش هستۀ مشترک را در تجارب عرفانی ایفا کند و بهعنوان نظریۀ رقیب یا جامعی برای ساختگرایی و ذاتگرایی باشد؛ البته با این شرط که قائل به نوعی «زمینهمندی غیرارادی» باشیم؛ چرا که زمینهمندی اعم از این است که با اختیار صاحب تجربه و مکتَسبات فرهنگیش باشد یا تحت تأثیر جبر زمانه یا طور خلقت او؛ مثل فطرت. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تجارب عرفانی؛ ذاتگرایی؛ ساختگرایی؛ فطرت؛ هستۀ مشترک | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 592 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 448 |
||