پیامدهای مهاجرت شیعیان ایرانی به دربار حکومتهای شیعی دکن (قطبشاهیان، عادلشاهیان، نظامشاهیان) | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| مقاله 5، دوره 51، شماره 1، شهریور 1397، صفحه 99-115 اصل مقاله (207.83 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2019.275402.653974 | ||
| نویسندگان | ||
| محسن معصومی* 1؛ فاطمه اصغری2 | ||
| 1دانشیار دانشگاه تهران | ||
| 2کارشناس ارشد تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| مهاجرت شیعیان ایرانی به دکن از نیمه قرن هشتم هجری افزایش چشمگیری داشت و در قرن دهم و یازدهم به اوج خود رسید. بهرغم قدرتیابی صفویان در 907 ق و رسمیت یافتن تشیع از سوی شاه اسماعیل اول (حکـ : 907ـ930ق) و افزایش قدرت و نفوذ علمای شیعی، شمار زیادی از عالمان، مردان سیاست، شاعران، اطبا و دیگر نخبگان ایرانیِ شیعی، در این دوره به دکن مهاجرت کردند. مهاجرت این افراد، پیامدهای بسیاری در زمینههای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و مذهبی در دکن داشت. پژوهش حاضر، پیامدهای این مهاجرتها را در دکن بررسی کرده است. یافتههای پژوهش حاضر که با استفاده از منابع کتابخانهای و با روش توصیفی- تحلیلی انجام شده است نشان میدهد که این مهاجرتها موجب گسترش مذهب تشیع و زبان فارسی، نفوذ سبک معماری ایرانی در هند، گسترش مناسبات سیاسی و در نهایت رواج فرهنگ و تمدن ایرانی ـ اسلامی در دکن شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| دکن؛ عادلشاهیان؛ قطبشاهیان؛ نظامشاهیان؛ مهاجرت شیعیان ایرانی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,070 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 807 |
||