سکاها در زمان کورش دوم و داریوش یکم هخامنشی | ||
| پژوهش در تاریخ | ||
| مقاله 3، دوره 7، 3,4 - شماره پیاپی 19، زمستان 1395، صفحه 49-60 اصل مقاله (289.77 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسنده | ||
| اعظم علی پور | ||
| کارشناس ارشد تاریخ ایران باستان از دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| سکاها اقوام بیابانگرد و کوچنشینی بودند که در محدوده جغرافیایی وسیعی بین مرزهای چین تا رود دانوب پراکنده بودند. حضور سکاها در مرزهای شرقی و شمال شرقی شاهنشاهی هخامنشی و ناامنیهای ایجاد شده از سوی آنها قدرمسلم موجب اتخاذ سیاست خصمانه و لشکرکشی نسبت به این اقوام بیابانگرد شده بود. چنان که براساس منابع یونانی مرگ کورش در سال 529 پ.م در جنگ با ماساگتها (شاخهای از اقوام سکایی) بوده است. همچنین در نقش برجسته بیستون نیز آخرین اسیر اسکونخه پادشاه سکایی است که داریوش پس از آن که لشکر سکاها را در سال 519 پ.م برابر با سومین سال پادشاهیاش در هم شکست، صحنه این پیروزی به این نگاره اضافه شد. هرودت در کتاب چهارم خود همچنین از عملیات جنگی داریوش علیه سکاها در 512 پ.م و عقبنشینی داریوش یکم به دلیل خستگی سپاهش از دنبال کردن سکاها در سرتاسر استپهای شمال دریای سیاه، گزارش میدهد. این پژوهش در پی آن است تا به ارزیابی حضور سکاها در دوران دو تن از شاهنشاهان هخامنشی (کورش دوم و داریوش یکم) بپردازد و روشن نماید که آیا این اقوام در زمان این دو شاه تحت انقیاد این شاهنشاهی بودهاند؟ این پژوهش براین فرضیه استوار است که کورش و داریوش هخامنشی توانسته بودند با لشکرکشیهای خود دسته شرقی سکاها (سکاهای هومنوش و تیزخود) را تحت انقیاد خود درآورند و دسته غربی سکاها علیرغم لشکرکشی داریوش به سرزمین آنها، هیچگاه مطیع شاهنشاهی نبودهاند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| هخامنشیان؛ سکاهای هومنوش؛ سکاهای تیزخود؛ هرودت؛ ماساگتها؛ اسکونخه؛ بیستون | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,409 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,714 |
||