بحران آذربایجان و دیپلماسی دولت حکیمی | ||
| پژوهش در تاریخ | ||
| مقاله 2، دوره 3، شماره 3 - شماره پیاپی 8، پاییز 1391، صفحه 19-43 اصل مقاله (4.8 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسندگان | ||
| فواد پورآرین1؛ حسین رهبریان2 | ||
| 1استادیار تاریخ دانشگاه خوارزمی (تربیت معلم تهران) | ||
| 2دانشجوی کارشناسی ارشد تاریخ ایران اسلامی، دانشگاه خوارزمی (تربیت معلم تهران) | ||
| چکیده | ||
| بعد از شهریور 1320 و اشغال ایران از سوی نیروهای متفقین مشکلات زیادی به لحاظ سیاسی و اقتصادی در کشور ایجاد شد و انتظار می رفت با توجه به اعلامیه مشترک کنفرانس تهران، دول متفق نیروهای خود را حداکثر پس از ششماه از پایان جنگ خارج سازند. با وجود آنکه آلمان در 17 اردیبهشت ماه 1324 تسلیم شد و جنگ در اروپا به پایان رسید ولی متفقین زمان پایان جنگ را تسلیم ژاپن در روز 11 شهریور 1324 قرار دادند. هنوز یک روز از پایان جنگ جهانی نگذشته بود که فرقه دمکرات در 12 شهریور تشکیل شد و اعلام خودمختاری کرد. فرقه دمکرات از سوی دولت شوروی مورد حمایت سیاسی و نظامی بود و در واقع مساله آذربایجان در فضای جنگ سرد قرار گرفت. به همین دلیل حل مساله آذربایجان احتیاج به یک دیپلماسی فعال و حساب شده داشت. درباره ی بحران آذربایجان پژوهشهای شایانی صورت گرفته است و بیشتر این پژوهش ها با تاکید بر دوره ی دولت قوام بوده اما این نوشته در پی آن است، بحران آذربایجان در دوره ی دولت حکیمی را مورد بررسی قرار دهد که این دولت در رفع بحران آذربایجان چه اقداماتی را انجام داد و چه موانعی را پیش رو داشت و اقدامات دولت حکیمی با توجه به فضای سیاست داخلی و خارجی چه نتایجی را در پی داشت. انجام این تحقیق نشان می دهد که بحران آذربایجان در فرآیند آزمون های سیاسی متفاوت قرار گرفت که بخشی از این فرآیند در دوره ی دولت حکیمی انجام شد و وی موفقیتهایی در این زمینه داشت. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آذربایجان؛ کنفرانس مسکو؛ انجمن های ایالتی و ولایتی؛ سازمان ملل؛ حکیمی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 503 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 549 |
||