قیام عبداله بن معاویه بن عبداله بن جعفر طالبی و پیامدهای آن | ||
| پژوهش در تاریخ | ||
| مقاله 4، دوره 3، شماره 2 - شماره پیاپی 7، تابستان 1391، صفحه 49-68 اصل مقاله (3.9 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسندگان | ||
| زینب علا1؛ مسعود بهرامیان2 | ||
| 1دانشجوی کارشناسی ارشد تاریخ اسلام، دانشگاه تربیت معلم | ||
| 2دانشآموخته کارشناسی ارشد تاریخ اسلام، دانشگاه تربیت معلم | ||
| چکیده | ||
| در دوران خلافت امویان قیامهای اعتراضآمیز متعدّدی با ماهیّتهای گوناگون، امّا اکثراً با یک هدف و آن هم سرنگونی خلافت رخ داد. قیام عبداله بن معاوبه به عنوان آخرین رشته از قیامهای هاشمی در سال (127ق) و در زمان خلافت مروان بن محمّد، آخرین خلیفهی اموی روی داد. بحران مشروعیّت سیاسی- مذهبی خلافت، اوضاع آشفتهی عراق، درگیریهای درونی خاندان اموی و حبّ مقام، عبداله بن معاویه را بر آن داشت تا قیام خود را با یک پشتوانهی شیعی از شهر کوفه آغاز نماید. در ابتدای امر، کوفیان با او بیعت نموده امّا در لحظهی نبرد با عبداله بن عمر حاکم کوفه، او را تنها گذاشته که این امر منجر به شکست او گردید و رهسپار ایران شد و به مدّت دو سال از اصفهان که آن را به عنوان مرکز حکمرانی خود انتخاب کرده بود بر قسمتهای مرکزی ایران فرمان راند و در نهایت با شکست مجدّد از سپاهیان اموی در زندان ابومسلم خراسانی در شهر هرات به قتل رسید. تسهیل قیام عبّاسیان، گسترش تشیّع در ایران و به وجود آمدن فرقههای غالی بعد از مرگ او از مهمترین پیامدهای این قیام میباشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| عبداله بن معاویه؛ امویان؛ قیام؛ غلات؛ موالی؛ جبال؛ اصفهان؛ فرقه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 612 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 393 |
||