آداب دیپلماتیک و تعریف آن از آغاز قاجار تا پایان دوره ناصری | ||
| پژوهش در تاریخ | ||
| مقاله 1، دوره 2، شماره 4 - شماره پیاپی 5، زمستان 1390، صفحه 1-10 اصل مقاله (1.84 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسندگان | ||
| صباح خسروی زاده1؛ صباح قنبری2 | ||
| 1کارشناسی ارشد تاریخ ایران دوره اسلامی دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری تاریخ اسلام دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| موضوع پژوهش حاضر بررسی آداب دیپلماتیک از حیث تعریف و معنای آن در دوران قاجاریه از آغاز تا پایان سلطنت ناصرالدین شاه است. آداب دیپلماتیک از ملزومات مناسبات خارجی به شمار میآید؛ به گونه ای که میزان احترام و شأن نمایندگان خارجی با آن قابل تمیز است. آداب در ابتدای شکلگیری قاجاریه برخاسته و برآیند جامعة سنتی ایرانی است. با تشکیل وزارت خارجه و نهادینه شدن آن در دورة ناصری، آداب دیپلماتیک نیز منسجم شد. پژوهش حاضر با در نظر داشتن این روند، سعی دارد تعریفی روشن از آداب دیپلماتیک به مثابة مسئلة این تحقیق ارائه دهد و مصداقهای عینی آن را در پیوند با موضوع پژوهش بکاود. در این راستا از منابع دسته اول اعم از نسخ خطی و مراجع مکتوب تاریخی و سفرنامهای استفاده شده است. نتیجه به دست آمده نشان میدهد، آداب دیپلماتیک، چه قبل و چه بعد از شکلگیری وزارت خارجه، با کارکرد و مفهوم مهماننوازی و احترام به طرف مقابل صورت میگرفت. این مسئله بعد از انعقاد معاهدهنامهها و انسجام وزارت خارجه در دورة ناصری روشمند و منظم شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آداب دیپلماتیک؛ مأمورین خارجی؛ قاجاریه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 709 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 391 |
||