بررسی تطبیقی «خیر و شر» در تصوف اسلامی و قبّالای یهودی | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| مقاله 6، دوره 51، شماره 1، مرداد 1397، صفحه 109-127 اصل مقاله (193.24 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2019.258805.629785 | ||
| نویسندگان | ||
| حسین شهبازی* 1؛ محمدرضا عابدی2 | ||
| 1دانشجوی دکتری تخصصی رشتۀ زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تبریز | ||
| 2دانشیار گروه زبان وادبیات فارسی دانشگاه تبریز | ||
| چکیده | ||
| خیر و شر و نسبت آنها با مبدأ هستی، و صدورشان از اصل واحد یا اصول دوگانه یا چندگانه مهمترین بحث در آموزههای مکاتب عرفانی است. تصوف و قبّالا نیز متأثر از آبشخورهای فکری خود دربارۀ وجود خیر و شر و نسبت آن دو با یکدیگر و نیز منشأ صدور آنها و اصالت یا نسبیتشان در عالم دیدگاههای ویژهای دارند که نوشتار حاضر در صدد تبیین تطبیقی این دیدگاهها است. صوفیه و قبالا خداوند را خیر محض میدانند و در عین حال نمیتوانند وجود شر را در این عالم انکارکنند. در این میان، صوفیه با تمسک به مفهوم نسبیت، تناقضی را که از نسبت دادن شر به خیر محض پدید میآمد، حل کردهاند؛ اما بیشتر قبالائیان این تناقض را نادیده گرفته و شر را مستقیماً به خدا نسبت دادهاند. بزرگان صوفیه خیر را امری ذاتی و شر را عَرَضی میدانند اما قبالائیان، برخی شر را نیز ذاتی میدانند و برخی دیگر، مانند صوفیه، شر را ناشی از محدود بودن موجودات میپندارند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تصوف؛ خیر؛ شر؛ قبالا | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,455 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,173 |
||