منطقهای شدن در آمریکای شمالی: تفاوتها و ناسازگاریها | ||
| فصلنامه سیاست | ||
| مقاله 5، دوره 48، شماره 4، زمستان 1397، صفحه 889-906 اصل مقاله (231.84 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpq.2018.239401.1007115 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد جمشیدی* 1؛ اسفندیار محمدی2 | ||
| 1استادیار گروه مطالعات منطقهای دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری مطالعات منطقهای دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| منطقهگرایی روندی است که از اروپای غربی شروع شده و با گذشت زمان، تحولاتی را به خود دیده است. بنابراین نقطۀ آغاز مطالعات و نظریهپردازیهای منطقهگرایی اغلب منطقۀ اروپای غربی بوده است. این واقعیت موجب شده که تلاشهای نظری و عملی منطقهگرایی در اروپا معیاریبرای شناخت و ارزیابی منطقهگرایی در سایر مناطق جهان باشد. بر همین اساس از زمان برقراری موافقتنامههای همگرایی بین کشورهای آمریکای شمالی یعنی کاسفتا در سال 1989، نفتا در سال 1994 و سپس سازوکار امنیت و رفاه مشترک آمریکای شمالی (اس.پی.پی) در سال 2005 از منطقۀ آمریکای شمالی هم بهعنوان یکی از مناطق دارای پیوندهای همگرایی منطقهای نام برده میشود. با این حال موافقتنامههای منطقهگرایی یادشده چه از لحاظ عملی و چه از لحاظ مفاهیم بهکارگرفتهشده در آنها با منطقهگراییهای موجود در سایر نقاط دنیا تفاوت دارند. بهنظر میرسد موافقتنامههای یادشده در منطقۀ آمریکای شمالی" منطقهای شدن" را بهوجود آوردهاند که تفاوتهای زیادی با منطقهگرایی دارد. بنابراین پرسش مقالۀ حاضر این است که چرا کشورهای آمریکای شمالی از منطقهای شدن استقبال اما در برابر منطقهگرایی مقاومت میکنند؟ | ||
| کلیدواژهها | ||
| آمریکای شمالی؛ کاسفتا؛ منطقهگرایی؛ نفتا؛ همگرایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,041 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 608 |
||