استقلال استخدامی قوۀ قضاییه جمهوری اسلامی ایران | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| مقاله 3، دوره 49، شماره 2، تابستان 1398، صفحه 333-350 اصل مقاله (278.58 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2019.262456.1799 | ||
| نویسندگان | ||
| حسین بابایی1؛ ولی رستمی* 2 | ||
| 1دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، ایران | ||
| 2دانشیار گروه حقوق عمومی و بین الملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| از زمان شکلگیری دولت به معنای امروزی آن در ایران و انقلاب مشروطه، مفهوم استقلال دستگاه قضایی در قوانین اساسی ما تثبیت شده، اما در چگونگی تحقق آن با توجه به دورههای زمانی و مقررات تدوینشده در سطح قانون اساسی و قوانین عادی تفاوتهای چشمگیری ایجاد شده است. شایسته است که روند استقلال استخدامی دستگاه قضایی را که خود مؤلفهای از استقلال اداری تلقی میشود، بهصورت یک روند تاریخی مشاهده کنیم. در این روند، قوۀ قضاییه از حالت یک نظام دادگستری تحت لوای قوۀ مجریه به نهادی مستقل با خط ارتباطی ضعیفتر با قوۀ مجریه تبدیل شده است. تحولات قانون اساسی نیز بازتاب این پیشرفت است. اما قوانین عادی از این پیشرفت که قانون اساسی بنیانگذار آن بوده، عقب مانده است، بهطوریکه برای برخی مقررات استخدامی قضات هنوز مقرراتی لازمالاجرا هستند که تحت لوای قانون اساسی مشروطه و متناسب با آن تدوین شدهاند. این تعلل در روزامد ساختن قوانین موجب ابتکار عمل آییننامهای قوۀ قضاییه شده، ضمن آنکه تلاشهایی از سوی این قوه برای تقدیم لوایح قانونی به مجلس صورت گرفته است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| استقلال نهادی؛ استقلال استخدامی؛ قانون اساسی؛ استخدام قضات؛ استخدام غیرقضات | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 888 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 975 |
||