بررسی و تحلیل ماهیت کاربردی معماری صخرهای تپه رصدخانه مراغه | ||
| پژوهش های ایران شناسی | ||
| مقاله 5، دوره 8، شماره 1، مرداد 1397، صفحه 75-92 اصل مقاله (1.03 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jis.2018.68712 | ||
| نویسندگان | ||
| سعید ستارنژاد1؛ حبیب شهبازی شیران2؛ اسماعیل معروفی اقدم3 | ||
| 1دانشجوی دکتری باستانشناسی دانشگاه محقق اردبیلی | ||
| 2استادیار گروه باستانشناسی دانشگاه محقق اردبیلی | ||
| 3دانشجوی دکتری باستان شناسی دانشگاه محقق اردبیلی | ||
| چکیده | ||
| یکی از شاخصه های اصلی آثار صخرهای شهرستان مراغه مجموعۀ معماری صخرهای دامنة غربی تپة رصدخانه است که با وجود ثبت در فهرست آثار ملی تا به امروز پژوهش جامع و کاملی دربارۀ ماهیت کاربری آن صورت نگرفته است. این ساختار صخرهای در انتهای خیابان پاسداران (دارایی سابق) و در زیر بافت تاریخی تپۀ رصدخانه واقع شده است. این مجموعة ارزشمند شامل تعدادی فضای دست کند بوده که با پوشـش جناغی و طاقیشکل در بستر سنگهای آهکی ایجاد شده است. موضوع گاهنگاری و تبیین کاربری این اثر مهم ترین پرسش مطرحشده دربارۀ سـاختار صخرهای تپة رصدخانه، همانند سایر آثار صخرهای ایران است. این مقاله، ضمن توصیف ساختار و شکل معماری مجموعۀ صخرهای تپۀ رصدخانه، به دنبال تعیین کاربری و گاهنگاری نسبی آن است. با استناد به داده های باستان شناختی به دست آمده و مقایسۀ نسبی با سایر معماری های صخرهای و پیشینۀ این معماری در شهرستان مراغه، این مجموعه در دورۀ اسلامی ایجاد شده است. این مجموعه کاربری آیینی برای مسیحیان و بودایی ها داشته و در دورۀ اصلاحات مذهبی غازانخان تغییرات و الحاقاتی در آن افزوده شده و با این وجود تا دورۀ قاجاریه به عنوان صومعۀ مسیحیان آشوری مورد استفاده بوده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| باستان شناسی ایران؛ تاریخ ایران؛ معماری صخرهای؛ مراغه؛ رصدخانۀ مراغه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,264 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,046 |
||