شروط محدودکننده و نقش آنها در معاهدات بینالمللی | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| مقاله 6، دوره 48، شماره 4، زمستان 1397، صفحه 787-808 اصل مقاله (568.94 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2017.207730.1264 | ||
| نویسندگان | ||
| مریم احمدینژاد* 1؛ یاسر امینالرعایا2 | ||
| 1استادیار دانشگاه الزهراء(س) | ||
| 2دانشآموختۀ دکتری حقوق بینالملل و مدرس دانشگاه | ||
| چکیده | ||
| حاکمیت دولتها در حقوق بینالملل حاکی از وضعیت دوگانهای است؛ از طرفی آموزه های کلاسیک حقوق بینالملل در خصوص حقوق معاهدات مانند التزام به معاهدات بینالمللی و حاکمیت قانون با اعطای اختیارات مطلق به دولتها در حفظ منافع ملی در تزاحماند و از طرف دیگر، در مواقع خاص و بحرانی و نیز بهسبب ماهیت بعضی از معاهدات بینالمللی لاجرم باید اختیاراتی را برای دولتها در جهت حفظ منافع ضروری لحاظ کرد. برای حل این وضعیت دوگانه و آشتی میان همکاری بینالمللی و یکجانبهگرایی دولتها، شروطی با عنوان «شروط محدودکننده»در حقوق بینالملل پذیرفته شده است. این شروط سازوکاری را ایجاد میکنند که به مشارکت دولتها در گسترش نظم حقوقی و انعقاد معاهدات بینالمللی کمک میکند و در عین حال به هنگامیکه دولت در معرض خطر فوقالعاده قرار دارد، اختیار و آزادی عملی را برای رهایی آن از تعهدات بینالمللی، پیش بینی میکند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| دولتها؛ شروط محدودکننده؛ معاهدات بینالمللی؛ منافع ملی و ضروری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,053 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 750 |
||