تحلیل یک تجربه آموزشی در دروس پایه معماری (مرجعیت طبیعت در تمرین رجوع به گل آفتابگردان) | ||
| نشریه هنرهای زیبا: معماری و شهرسازی | ||
| مقاله 8، دوره 23، شماره 1، بهار 1397، صفحه 93-104 اصل مقاله (3.34 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfaup.2018.254350.671985 | ||
| نویسندگان | ||
| آزاده خاکی قصر* 1؛ حسین پورمهدی قایم مقامی2 | ||
| 1گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی،دانشگاه شهید بهشتی، تهران ،ایران. | ||
| 2هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی | ||
| چکیده | ||
| مقاله حاضر به بیان و تحلیل تجربه آموزشی در سال اول کارشناسی معماری دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی با هدف مرجعیتِ عناصر طبیعی به عنوان نمونه های تامِ طراحی، می پردازد. روش تحقیق از حیث هدف، کاربردی و به لحاظ محتوا توصیفی-تحلیلی است و بر مطالعات کتابخانه ای و میدانی استوار است. فرایند نمونه موردی تمرین گل آفتابگردان، از دقیقْ نگریستن و کشفِ قاعده های ترسیمیِ گل آغاز می شود و در قیاس و تحلیل یافته ها و نحوه به کار بستن در آثار معماری قوام می یابد و با استفاده از درسهای آموخته در رفع نیازهای طراحانه کارگاه به انجام می رسد. از یافته های تحقیق آنست که مرجعیت طبیعت، مشوّقِ دانشجویان به خوبْ دیدنِ عناصر طبیعی و مصادیق معماری متاثر از نظم طبیعی است. بر اساس بازخوردها، چنین تمریناتی به لحاظ جامعیت با کارگاه سال اول مناسبت دارند. دستاورد فرایندْ برای کارگاه سال اول، تقرب به زیباییِ معقول، تقویت قوای تحلیلی، ورود به خلاقیت، هندسه و ساخت است. از چالشهای پیش روی مدرسان، هدایت نسبتا پیچیده ایست که متوجه کمتر آماده بودن دانشجویان سال اولی برای دقیق دیدن طبیعت و انجام کارهای عملی-گروهی و زمانبر بودن تمرین است. از آفت های تعریف نامناسب چنین تمریناتی، گرفتار شدن در اقتباس صرفا فرمی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مرجعیت طبیعت؛ تمرین معماری؛ دروس پایه؛ گل آفتابگردان؛ هندسه پنهان؛ کشف قاعده | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,599 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,075 |
||