زمانبندی سفر در گردشگری شهری بر مبنای متغیّرهای اقلیمی (مطالعه موردی: شهرهای استان سیستان و بلوچستان) | ||
| نشریه گردشگری شهری | ||
| مقاله 5، دوره 5، شماره 2، تابستان 1397، صفحه 71-85 اصل مقاله (489.12 K) | ||
| نوع مقاله: علمی - پژوهشی مستقل | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jut.2018.232869.311 | ||
| نویسندگان | ||
| مرتضی اسمعیل نژاد1؛ صادق کریمی* 2؛ فهمیه شهرکی3 | ||
| 1استادیار آب و هواشناسی دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران | ||
| 2استادیار آب و هواشناسی، بخش جغرافیا، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران | ||
| 3کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی توریسم | ||
| چکیده | ||
| از آنجا که گردشگران با هر انگیزهای، معمولاً در جستجوی آب و هوای مطلوب هستند؛ لذا، اقلیم از دیدگاه برنامهریزی گردشگری بسیار با اهمیت است. استان سیستان و بلوچستان با گستردگی 5 درجه عرض جغرافیایی، داشتن شهرهایی با تنوع فرهنگی و طبیعی، تاریخی و برخورداری از سواحل زیبا در جنوب، از پتانسیل بالایی در زمینۀ جذب گردشگر برخوردار است. در این پژوهش شهرهای مهم گردشگرپذیر استان که دارای مهمترین مکانهای طبیعی، ملّی، مذهبی و انسانساخت جاذب گردشگر است، با کمک مطالعات میدانی و طرح جامع گردشگری استان شناسایی شد. سپس دادههای مورد نیاز برای محاسبۀ 12 شاخص اقلیمی مؤثر بر زمانبندی اقلیمی سفر در یک دورۀ 20 ساله (1391-1371) تهیه شد. نتایج پژوهش نشان میدهد شرایط مساعد اقلیمی برای گردشگری در شهرهای استان طی زمستان، بهار و پاییز برقرار است؛ در حالی که، شهرهای استان در فصل تابستان به علت دارا بودن بیشترین تنش حرارتی، مستعد گردشگری نیست. در دورۀ سرد سال، شهرهای جنوبی مانند چابهار، کنارک و سرباز مقصد گردشگری تعیین شد. در بهار و پاییز نیز شهرهای عرضهای بالاتر یعنی زاهدان، خاش و زابل به عنوان مقصد گردشگری انتخاب شد؛ بنابراین، میتوان بر اساس زمانِ سفر بر پایۀ خروجی مدلهای زیست – اقلیمی، مقصد سفر را تعیین کرد. با توجه به شاخصهای زیست – اقلیمی، کانون گردشگری زمستانه، جنوب استان و کانونهای گردشگری بهاره و پاییزه، مرکز و شمال استان است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تقویم اقلیمی؛ زمانبندی سفر؛ آسایش اقلیمی؛ گردشگری شهری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,048 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 663 |
||