تحلیل و بررسی راه حل الهیات پویشی در برون رفت از تعارض بین علم و دین (با تأکید بر اندیشه های گریفین) | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| مقاله 3، دوره 50، شماره 1، تیر 1396، صفحه 47-74 اصل مقاله (251.23 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2018.244835.629725 | ||
| نویسنده | ||
| رستم شامحمدی* | ||
| استادیار گروه ادیان و عرفان دانشگاه سمنان | ||
| چکیده | ||
| مقالۀ حاضر بر آن است تا راهکار الهیات پویشی را برای رفع تعارض موجود میان علم و دین که عبارت است از طبیعتگرایی حداقلی و بر سۀ مؤلفۀ همه در خدا انگاری، نظریۀ دریافت و اصالت تجربۀ فراگیر تکیه دارد، ارائه نماید؛ راهکاری که بهرغم مزایایش، با پارهای از اشکالات روبهروست که از آن جمله میتوان به موارد زیر اشاره نمود: پیچیدهتر کردن رابطۀ خدا و جهان، علم و دین را در عرض هم قرار دادن، نفی هر گونه ماوراءالطبیعهگرایی و حداقلی شدن نقش خدا در جهان و ... . چنین اشکالاتی حاکی از این است که مقبولیت چنین راهکاری بهویژه از سوی پیروان ادیان توحیدی با تردید روبهرو میشود. حال پرسش این است که آیا میتوان مدلی یافت که به جمع بین طبیعتگرایی حداقلی (با تأکید بر جهان طبیعت بهمثابه پویش و تحول) و ماوراءالطبیعهگرایی معتدل (با تأکید بر نقش و حضور فراگیر خدا در جهان) بینجامد که هم دغدغۀ اهل علم را تأمین کند و هم دغدغۀ اهل دین؟ مقالۀ حاضر تلاش میکند تا نشان دهد که چنین مدلی را میتوان در چارچوب نظام جهانشناسانه (بهویژه آموزۀ حرکت جوهری)، خداشناسانه (بهویژه آموزۀ بسیطهالحقیقه) و معرفتشناسانه (بهویژه نفی اصالت حس) مبتنی بر حکمت متعالیۀ صدرایی یافت. | ||
| کلیدواژهها | ||
| الهیات پویشی؛ تعارض علم و دین؛ حکمت متعالیۀ صدرایی؛ طبیعتگرایی حداکثری؛ طبیعت گرایی حداقلی؛ علم و دین؛ و ماوراء الطبیعه گرایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 864 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 635 |
||