اسم منسوب عربی و صفت نسبی فارسی (دلالت ها و مقابلۀ همسانیها و ناهمسانیها) | ||
| ادب عربی | ||
| مقاله 7، دوره 9، شماره 2، اسفند 1396، صفحه 93-112 اصل مقاله (622.39 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jalit.2018.235028.611746 | ||
| نویسنده | ||
| احسان اسماعیلی طاهری* | ||
| استادیار گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه سمنان | ||
| چکیده | ||
| یاء نسبت، پرکاربردترین و متداولترین پسوند و یکی از سادهترین افزارهای صفتساز در هر دو زبان عربی و فارسی است که از اتصال آن به پایان اسمهای مختلف صفتهای دارای معانی گوناگون ایجاد میشود. این گفتار بر آن است در حدّ بضاعتِ خود، ضمن اشاره به آن معانیِ گونهگون در عربی و فارسی، پارهای همسانیها و ناهمسانیها را در این زمینه بنمایاند. از مهمترین نتایج این گفتار این است که بیشتر معانی و کارکردهای حاصل از چسبیدن پسوند یاء نسبت به کلمۀ پایه مانند تعلق به یک اقلیم یا ملیت و نژاد، وابستگی به یک چیز، شباهت در شکل یا رنگ، بیان جنس و مادۀ یک چیز، پیشه و فروشندگی، مذهب و کیش، معنای فاعلی یا مفعولی، قابلیت و لیاقت، دارندگی و... در هر دو زبان عربی و فارسی همساناند، ولی در کارکردهایی مانند آلودهبودن به یک چیز، اعتیاد به مصرف مادهای، مطابقت با یک چیز، محل خرید و فروش یک چیز و... ناهمسانند . بهطورکلی همسانیهای این پسوند و کارکردهای آن در هر دو زبان بیشتر از ناهمسانیهای آنهاست . | ||
| کلیدواژهها | ||
| منسوبسازی؛ اسم منسوب؛ اسم منسوب الیه؛ صفت نسبی؛ یاء نسبت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,644 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 6,054 |
||