بررسی و نقد شبیهسازی انسانی از منظر فقه اسلامی (شیعه و اهل سنت) | ||
| مجله علمی "پژوهشهای فقهی" | ||
| مقاله 5، دوره 13، شماره 4، زمستان 1396، صفحه 795-815 اصل مقاله (202.22 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jorr.2017.214796.1007435 | ||
| نویسندگان | ||
| علی عسگری یزدی* 1؛ مسعود میرزایی2 | ||
| 1دانشیار؛ دانشگاه تهران؛ ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری؛ دانشگاه تهران؛ ایران | ||
| چکیده | ||
| شبیهسازی انسان مباحث فراوانی را در محافل علمی موجب شده است. علما از سویی نگران پیامدهای احتمالی شبیهسازی انسانند و ازسوی دیگر درصورت صدور حکم تحریم، موجب محرومیت جامعۀ علمی و پژوهشی میشود. در این مقاله برآنیم تا اهم ادلۀ عالمان شیعه و اهل سنت را تبیین و نقد کنیم. عالمان اهل سنت با آنکه بهکارگیری تکنیک شبیهسازی را در عرصۀ حیوانی مجاز میدانند؛ بهگونهای اجماعی هرگونه شبیهسازی در عرصۀ انسانی را نامشروع میشمارند. اغلب متفکران شیعه، شبیهسازی نباتی و حیوانی را به استناد اصل اباحه مجاز میدانند، لکن دربارۀ حکم شبیهسازی انسانی اتفاقنظر وجود ندارد. برخی آن را مطلقاً جایز، برخی مطلقاً حرام، بعضی بهصورت محدود مجاز و گروهی نیز آن را بهعنوان اولی جایز، اما بهعنوان ثانوی بهدلیل پیامدهای نامطلوب آن حرام میدانند. اما بهنظر میرسد هرچند شبیهسازی انسان کامل جایز نباشد، شبیهسازی انسان بهمنظور تحقیقات علمی و برای کاربرد در معالجه و درمان بهطور کنترلشده فاقد اشکال است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اهل سنت؛ جواز؛ حرمت؛ شبیهسازی انسانی؛ شیعه؛ فقه اسلامی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,945 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,075 |
||