بررسی معناشناسی واژة سلام در تفسیر تبیان شیخ طوسی | ||
| ادب عربی | ||
| مقاله 15، دوره 9، شماره 1، 1396، صفحه 249-260 اصل مقاله (983.78 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jalit.2017.124252.611320 | ||
| نویسندگان | ||
| حسن کاظمی سهلوانی* 1؛ سید ابراهیم دیباجی2؛ غلام عباس رضایی هفتادر3 | ||
| 1دانشجوی دکتری زبان و ادبیات عربی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران | ||
| 2استاد گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران | ||
| 3دانشیار گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| سلام واژهای است قرآنی با 43 بار تکرار و پنج جلوه معنایی که خداوند، انبیای خود را با آن درود گفته و مردمان را در جهت تحیّت به آن فرمان داده است. این واژه در ساختهای گوناگون صرفی و وجوه متعدد نحوی در قرآن آمده است. بررسی وجوه اعرابی و ساختهای صرفی این واژه و کشف رابطة معنایی آن، رسالت این مقاله است تا با شیوة تحلیلی پاسخی بر این تفاوتها بیابد. افق نگاه این مقاله آرای طوسی و گاه مقایسه با آرای دیگران بوده و دریافته که بافت متن سوره و نوع مخاطب آن، در ساخت صرفی خاص این واژه و دلالت آن تأثیر مستقیم دارد و گاه در یک آیه و در یک اسلوب دو جلوۀ اعرابی را شاهدیم که این خود بیانگر یکی از جنبههای اعجاز ساختاری قرآن بوده و بررسی ادبی آن در حوزههای صرف و نحو و بلاغت در این مقاله آمده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| معناشناسی؛ قرآن؛ سلام؛ تفسیر تبیان؛ تحیّت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,341 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 971 |
||