جایگاه موسیقی نزد اقطاب نقشبندیه (مطالعه موردی عبدالرحمنجامی) | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| مقاله 5، دوره 47، شماره 1، 1393، صفحه 95-123 اصل مقاله (2.35 M) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2017.224249.653738 | ||
| نویسنده | ||
| مصطفی لعل شاطری* | ||
| دانشجوی دکتری تاریخ ایران اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| در دورۀ سلطانحسین بایقرا (875ـ911 ق)، اقطاب فرقۀ نقشبندیه، بهدلیل سیاست تسامح مذهبی دربار، از آزادی عمل نسبی، بهویژه در زمینۀ برپایی مراسمی همچون سماع برخوردار بودند. در این بین، عبدالرحمان جامی (817ـ898 ق) از جمله اقطاب نقشبندی، در برگزاری این مجالس، رویکردی متمایز داشت. این پژوهش، با تکیه بر روش توصیفی-تحلیلی و بررسی اشعار برجایمانده از جامی (دیوان کامل و مثنوی هفت اورنگ)، درصدد پاسخ به این پرسش است که با وجود تبحر علمی و عملی جامی در موسیقی، سماع و سازهای مربوط به آن در دورۀ وی، چه تغییراتی یافت. یافتهها حاکی از آن است که بنا بر کوشش جامی در اثبات تأثیر معنوی و روحانی موسیقی و رد نظریات افراطی دربارۀ کاربرد ساز در حلقههای تصوف، دگردیسی بنیادینی در سازبندی مجالس سماع به وقوع پیوست، بهنحوی که سازهای موسیقی بزمی، که تا پیش از آن در میان اهل تصوف چندان مورد توجه نبودند، به آن راه یافته و رواج فراوان یافتند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سازبندی؛ سماع؛ عبدالرحمان جامی؛ موسیقی؛ نقشبندیه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 865 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 927 |
||