افزونش انبوه لیموترش ایرانی (Citrus latifolia) در شرایط درون شیشهای | ||
| علوم باغبانی ایران | ||
| مقاله 15، دوره 48، شماره 2، 1396، صفحه 381-389 اصل مقاله (616.85 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/ijhs.2017.140652.921 | ||
| نویسنده | ||
| نرگس مجتهدی* | ||
| استادیار، پژوهشکدۀ بیوتکنولوژی کشاورزی ایران، مؤسسۀ تحقیقات اصلاح و تهیۀ نهال و بذر، کرج | ||
| چکیده | ||
| مناسبترین راه ممکن برای مبارزه با بیماری جاروک لیموترش، استفاده از پایهها و رقمهای متحمل و سالم است. در این پژوهش، دستورکار ریزازدیادی لیموترش ایرانی (پرشین لایم) که تحمل بالایی نسبت به این بیماری دارد، در شرایط درون شیشهای بررسی شده است. برای استقرار، جوانههای انتهایی و جانبی شاخههای جوان نهالهای سه ساله پس از برش و ضدعفونی سطحی در محیط کشت پایۀ بدون هورمون MS قرار داده شده و پس از 20 تا 30 روز، سرشاخههای تولیدشده برای پرآوری، به محیطهای کشت MS و DKW و تنظیمکنندۀ رشد بنزیلآمینوپورین منتقل شدند. برای طویلسازی ریزشاخهها برای انتقال به محیط ریشهزایی، آزمایش دیگری با استفاده از تنظیمکنندههای رشد کاینتین و بنزیلآمینوپورین و برای تعیین محیط ریشهزایی، دو آزمایش جداگانه، با استفاده از سه غلظت ایندول استیک اسید (IAA) و نفتالن استیک اسید (NAA) و سه غلظت ایندول بوتیریک اسید (IBA)در محیط DKW حاوی 2درصد ساکارز انجام شد. برای سازگاری، آزمایشی با شش ترکیب خاک انجام گرفت. نتایج نشان داد، محیط کشت DKW با غلظت 1 میلیگرم در لیتر بنزیل آمینوپورین (BAP) و ساکارز 3درصد، بهترین محیط برای پرآوری، 25/0 میلیگرم در لیتر بنزیل آمینوپورین (BAP) برای افزایش طول، نفتالن استیک اسید به میزان 2 میلیگرم در لیتر در محیط کشت DKW و 2درصد ساکارز بهترین محیط برای ریشهزایی بودند. بهترین ترکیب خاک، شامل ماسه: پرلایت: پیت: رس سترونشده (استریل) با نسبت (1: 1: 3 :3) با میانگین 88درصد زندهمانی بود. پس از دو ماه گیاهان بهکلی سازگار شده و آمادۀ انتقال به باغ بودند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پرآوری؛ ریزازدیادی؛ ریشهزایی؛ سازگاری؛ طویلسازی؛ لیمو | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,255 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,145 |
||