مطالعه تطبیقی ساختار کنایه در زبان فارسی و عربی | ||
| پژوهشنامه نقد ادبی و بلاغت | ||
| مقاله 6، دوره 6، شماره 1 - شماره پیاپی 11، 1396، صفحه 89-106 اصل مقاله (168.54 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jlcr.2017.107190.87 | ||
| نویسندگان | ||
| علی خضری* 1؛ رسول بلاوی2؛ معصومه فتحی مقدم3 | ||
| 1استادیار زبان و ادبیات عربی دانشگاه خلیج فارس، بوشهر | ||
| 2استادیار زبان و ادبیات عربی دانشگاه خلیجفارس، بوشهر | ||
| 3دانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عربی دانشگاه شهید چمران اهواز | ||
| چکیده | ||
| زبان و ادبیات فارسی و عربی از دیرباز ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر داشته و از همدیگر تأثیر و تأثر فراوانی پذیرفتهاند. از جملۀ این تأثیر و تأثرات، میتوان مبحث «کنایه» را نام برد که یکی از بحثهای اساسی علم بیان و حساسترین مسائل زبان است و در دو زبانِ فارسی و عربی، تعریفهای مشابهی از آن دیده میشود. کنایه در هر دو زبان، به بخشهایی همچون «کنایه از صفت» و «کنایه از موصوف» و «کنایه از فعل یا مصدر» و «کنایه از نسبت» تقسیم میشود. در این مقاله، بر مبنای روش توصیفی ـ تحلیلی، ساختار کنایه در دو زبان فارسی و عربی بررسی تطبیقی شده، و نقاط مشترک و متفاوت آن برجسته شده، و دیدگاههای مختلف صاحبنظران دو زبان دربارۀ این مبحث، بیان شدهاست. یافتهها نشان میدهد که کنایه در دو ادب فارسی و عربی به یک معناست و تفاوتهای آن بسیار کم و گاه جزئی به نظر میرسد که در مختصرترین شکل، میتوان آن را براساس تفاوت در معنایی دانست که بدان اشاره میکند. با این حال باید توجه داشت که در زبان عربی، نبود قرینه، کنایه را از مجاز متمایز میسازد، ولی در زبان فارسی این مبحث دقیقاً در برابر استعارۀ مرکب قرار میگیرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| علوم بلاغی؛ بیان؛ کنایه؛ زبان فارسی؛ زبان عربی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,523 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,272 |
||