تبیین شرط تواناسازی در سازمان تجارت جهانی | ||
| مطالعات حقوق خصوصی | ||
| مقاله 5، دوره 47، شماره 3، 1396، صفحه 451-469 اصل مقاله (217.94 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jlq.2017.63141 | ||
| نویسنده | ||
| علی رضائی* | ||
| استادیار گروه حقوق خصوصی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه شیراز | ||
| چکیده | ||
| بنای سازمان تجارت جهانی بر اصول متعددی استوار است که مهمترین آنها اصل نبود تبعیض است. این اصل، کشورهای عضو سازمان را به داشتن رفتار یکسان با یکدیگر مقید میکند. با توجه به یکساننبودن کشورها از لحاظ توسعهیافتگی، ورود کشورهای در حال توسعه یا کم توسعهیافته به سازمان تجارت جهانی، نیازمند مراقبت جدی از اقتصاد این کشورهاست تا هنگام رقابت با کشورهای توسعهیافته دچار آسیب نشوند. شرط تواناسازی، به کشورهای توسعهیافته این اجازه را میدهد تا به کشورهای در حال توسعه، ترتیبات تجاری ترجیحی اعطا کنند. عمل براساس این شرط، ارادی و داوطلبانه است، اما کاملاً تابع قواعد سازمان تجارت جهانی است و کشورها نمیتوانند آن را وسیلهای برای فرار از تعهدات این سازمان قرار دهند. ترجیحات اعطایی به موجب شرط تواناسازی که باید واجد سه ویژگی عمومیتیافته، غیرمعوض و غیرتبعیضآمیز باشد، بعضاً بر مبنایی انتخابی و گزینشی از سوی کشورهای توسعهیافته به کشورهای در حال توسعه داده میشوند. این امر میتواند موجب عقیمشدن کارایی این وسیله شود و فلسفۀ وجودی آن، یعنی تشویق و ترویج توسعۀ اقتصادی کشورهای در حال توسعه را مخدوش کند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اصل نبود تبعیض؛ رفتار ویژه و متفاوت؛ گات؛ نظام عمومیتیافتۀ ترجیحات | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,741 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 925 |
||