زمانپریشی در تدوین تاریخ فلسفه | ||
| فلسفه | ||
| مقاله 6، دوره 14، شماره 2 - شماره پیاپی 27، 1395، صفحه 103-122 اصل مقاله (491.54 K) | ||
| نوع مقاله: علمی -پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jop.2017.62960 | ||
| نویسنده | ||
| مهدی گل پرور روزبهانی* | ||
| استادیار گروه فلسفه دانشگاه قم | ||
| چکیده | ||
| زمانپریشی (آناکرونیسم) در روایت تاریخی یعنی دستکاری در ترتیب اجزای داستان، و پسوپیشکردن آن. سؤال محوری این مقاله آن است که آیا احتراز از زمانپریشی در روایت تاریخ فلسفه مطلوب یا حتی ممکن است؟ برخی روششناسان تاریخنگاری مانند کوئنتین اسکینر و همچنین فیلسوفانی مانند مرتضی مطهری زمانپریشی را خطا انگاشتهاند. مبنای نظری این نگرش در قالب «اصل دسترسپذیری» صورتبندی شده که بکارگیری هرگونه منابع معرفتی را که در دوره مورد بررسی در دسترس نبودهاند منع میکند. بر این اساس چگونگی تاریخنگاری مسألهمحور فلسفه و حتی امکانپذیری آن دچار چالش میگردد. در مقابل برخی اندیشمندان دیگر گونههایی از زمانپریشی را در روایت تاریخی مطلوب یا حتی ناگزیر دانستهاند. آرتور دانتو با معرفی «جملات روایی» و احد فرامرز قراملکی با تعریف مطالعه تاریخی به «شناخت سَلَف در پرتو خَلَف» از این دستهاند. این مقاله به تقریر دیدگاه طرفین، مبانی نظری و اشکالات وارد بر هریک پرداخته و پاسخ آن سؤال را به اتخاذ موضع تاریخشناسانه احاله میدهد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| زمانپریشی؛ تاریخ فلسفه؛ تاریخنگاری فلسفه؛ اصل دسترسپذیری؛ کوئنتین اسکینر؛ تاریخنگاری مسألهمحور | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,800 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,388 |
||