مناسباتِ سلاطین دهلی با مشایخ چِشتیه و سهروردیه | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| مقاله 8، دوره 46، شماره 1، 1392، صفحه 109-122 اصل مقاله (345.08 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2013.62227 | ||
| نویسندگان | ||
| محسن معصومی1؛ سعید شیرازی* 2 | ||
| 1دانشیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه تهران | ||
| 2عضو هیئت علمی بنیاد دایرة المعارف اسلامی | ||
| چکیده | ||
| صوفیان نقش مهمی در ترویج اسلام در شبه قاره هند داشتند. چشتیه و سهروردیه از نخستین طریقههای صوفیانه بودند که به شبه قاره هند راه یافتند و در سدههای هفتم و هشتم هجری، همزمان با اوج اقتدار سلاطین دهلی (حک: 602-932)، مشایخ این دو طریقت، نفوذ معنوی زیادی در بین طبقات مختلف مردم یافتند. این موضوع موجب شده بود تا بیشتر سلاطین دهلی، رابطه دوستانه و محترمانهای با صوفیان داشته باشند و بکوشند با به خدمت گرفتن آنها در امور سیاسی و حکومتی، برای خود مقبولیت و مشروعیت، کسب کنند. نگرش مشایخ چشتیه و سهروردیه درباره ارتباط با سلاطین و پرداختن به امور سیاسی متفاوت بود. مشایخ چشتیه، غالباً از پرداختن به امور سیاسی و حکومتی امتناع میکردند، اما مشایخ سهروردیه از آغازِ تشکیل حکومت سلاطین دهلی، عهدهدار برخی از مناصب مهم حکومتی چون «شیخ الاسلام» شدند. این مقاله مناسبات سلاطین دهلی با مشایخ چشتیه و سهروردیه را بررسی کرده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| شبه قاره هند؛ سلاطین دهلی؛ تصوف؛ چشتیه؛ سهروردیه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,375 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,221 |
||