از تقابل تا تعامل: بررسی تحلیلی مناسبات یلدرم بایزید و مَدْرسیان | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| مقاله 4، دوره 46، شماره 1، 1392، صفحه 37-54 اصل مقاله (609.59 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2013.62223 | ||
| نویسنده | ||
| مهدی عبادی* | ||
| استادیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشگاه پیام نور | ||
| چکیده | ||
| در تاریخنگاری رسمیـدودمانی عثمانی، چهرهای جنگاور و مقتدر از بایزید اول ترسیم شده است، با این حال وی در رفتارها و سیاستهای خود، متأثر از جریانهای سیاسیـمذهبی با نفوذ در قلمرو عثمانی بود. بایزید اول به واسطه هوشمندی فرصتطلبانه جریان صوفیانه، با بهرهگیری از فرصت قتل مراد اول، در صحنه جنگ قوصوو(791/1389) بر تخت سلطنت جلوس کرد. وی به سبب پیوند سیاسی و رفتاری با این جریان، در دوره اول زمامداری، بر جریان مرتبط با مدارس سخت گرفت و حضور آنها را در سپهر سیاسی عثمانی، تصعیف کرد. اما مدرسیان به واسطۀ نقش مهم خود در عرصه ملکداری، توانستند حضور حداقلی خود را در عرصه سیاسی حفظ کنند. به علاوه جریان مدرسی، در نهایت با بهرهگیری از انگیزه بایزید اول برای مطرح کردن خود در قامت سلطانی مسلمان و مدعی در جهان اسلام، توانست اوضاع را به نفع خود تغییر دهد. مدرسیان پس از نامور شدن بایزید، به سبب کوشش برای تسلط بر سراسر آناتولی، توجه سلطان عثمانی را به خود جلب و او را به توبه از ارتکاب اعمال غیرشرعی وادار کردند. در نتیجه جایگاه سیاسی خود را در حاکمیت آلعثمان به مانند ادوار پیشین بازیافتند. با وجود این، کوشش جریان مدرسی در حل و فصل مسالمتآمیز مناقشه بایزید اول و تیمور گورکانی، نتیجهای نداشت. پس از آن نیز با شکست در جنگ آنقره در 804/1402 دوران زمامداری یلدرم بایزید به سر آمد و حکومت عثمانی در آستانه فروپاشی قرار گرفت. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بایزید اول؛ تیمور گورکانی؛ جریان اسلام مدرسی؛ جریان اسلام صوفیانه؛ مدارس عثمانی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,055 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 814 |
||