از کوه سیلخَزو تا کوه بیکنی: جغرافیای تاریخی سرزمین ماد در دورۀ آشور نو | ||
| مطالعات باستان شناسی | ||
| مقاله 5، دوره 8، شماره 2 - شماره پیاپی 14، 1395، صفحه 71-89 اصل مقاله (856.13 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jarcs.2017.61728 | ||
| نویسندگان | ||
| سعدی سعیدیان* 1؛ بهمن فیروزمندی شیره جینی2 | ||
| 1دانشجوی دکتری باستانشناسی، دانشگاه تهران | ||
| 2استاد گروه باستان شناسی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| مسئلۀ جغرافیای تاریخی سرزمین مادها در زمان ذکر نخستین آنها، یعنی در دورۀ آشور نو همواره بحثبرانگیز بوده است. مادشناسان و آشورشناسان متقدم با توجه به حدود جغرافیایی این سرزمین در دورههای هخامنشی، اشکانی و ساسانی، قلمرو مادها در دورۀ آشور نو را از کوهستانهای زاگرس مرکزی تا مرکز فلات ایران دانستهاند اما از دهۀ هفتاد میلادی، رویکردی جدید و کمینهگرا نسبت به جغرافیای تاریخی زاگرس در دورۀ آشور نو ظهور یافت که قلمرو سرزمینهای زاگرسیِ مذکور در متون آشوری را بسیار محدود تصور کرده و رشتهکوه الوند را آخرین نقطۀ نفوذ آشوریان در شرق و فلات ایران میدانست و درنتیجه سرزمین ماد را نیز محدود به غرب الوند مینمود. در مقالۀ حاضر به بررسی صحت و سقم این دو عقیدۀ متضاد خواهیم پرداخت و همچنین سعی خواهیم نمود مرزهای کشور ماد در دورۀ آشور نو را مشخص نموده و شهرها و سرزمینهای اصلی آن را مکانیابی نماییم. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سرزمین ماد؛ متون آشوری؛ بیکنی؛ دماوند؛ الوند | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,938 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,931 |
||