مبانی کرامت انسان از دیدگاه ملاصدرا | ||
| مجله علمی " فلسفه دین " | ||
| مقاله 1، دوره 13، شماره 4، 1395، صفحه 553-578 اصل مقاله (771.71 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpht.2016.61116 | ||
| نویسندگان | ||
| فتانه درتاج* 1؛ محمد محمدرضایی2 | ||
| 1دانشجوی دکتری دانشگاه ادیان و مذاهب، عضو هیأت علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان | ||
| 2استاد دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| در تفکر صدرایی و با توجه به اصول و مبانی فلسفی وی، کرامت انسان امری حقیقی و وجودی است، نه اعتباری و قراردادی و چون وجود ذومراتب محسوب میشود، پس کرامت نیز امری تشکیکی و دارای مراتب است. بر این اساس انسان ذاتاً دارای کرامت است، یعنی کرامت در نظام تکوین و با فطرت انسانی عجین و امری ثابت و لایتغیر بوده که بهدلیل ویژگیهایی چون، عقل و خرد، نفخة روح و ... به انسان ارزانی شده است، اما انسان در سیر صعودی میتواند به جهانی وسیعتر و بالاتر برسد و به عقل قدسی متصل و به کرامت اکتسابی نائل شود. البته تحصیل مراتب کرامت اکتسابی نیز با صفات کمالی وجودی مانند علم و معرفت، ایمان، تقوا و تعقل میسر است. پس کرامت انسان از نگاه ملاصدرا امری دوسویه محسوب میشود که یک سوی آن انسان و سوی دیگر آن ملکوت قرار دارد و انسان حقیقت یگانهای است که میتواند از مرتبۀ جسمانی تا مقام روحانی سفر کند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| خلافت الهی؛ کرامت اکتسابی؛ کرامت ذاتی؛ ملاصدرا | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,246 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,159 |
||