فضای گفتمانی فعالیت بدنی زنان | ||
| زن در توسعه و سیاست | ||
| مقاله 5، دوره 14، شماره 4، 1395، صفحه 477-491 اصل مقاله (281.61 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jwdp.2016.60965 | ||
| نویسنده | ||
| بتول عرب نرمی* | ||
| استادیار گروه علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه دامغان | ||
| چکیده | ||
| این مقاله فضای گفتمانیِ فعالیت بدنی زنان را به منظور پاسخ به سؤالی اساسی بررسی میکند؛ چرا اغلب زنان با تداوم فعالیت بدنی مشکل دارند و موفق نمیشوند بهطور دائمی از یک برنامۀ تمرینی سبک، منظم و طولانیمدت استفاده کنند؟ تحلیل حاضر با استفاده از توصیف مفاهیم بهکاررفته در نظریۀ گفتمان لاکلو و موف (1992) انجام شده است. در فضای فعالیت بدنی زنان، دو گفتمان ترس از چاقی و گفتمان سلامتجویی بهمنزلۀ گفتمان بزرگ و کوچک شناسایی شده است. دستاورد این مقاله تبیین این فرضیه است که آنچه اهداف بلندمدت و حضور منظم در فعالیت بدنی را رقم میزند مرتبط با اهدافی است که گفتمان سلامتجویی و مسئولیت فردی نسبت به رفتارهای سلامت ایجاد میکند و برنامههای مشارکتی نامنظم نیز مرتبط با اولویتها و اهدافی است که گفتمان ترس از چاقی تعریف میکند. همچنین، شناسایی و دستهبندی مقولات مرتبط با هریک از اهداف فیزیکی، روانی و اجتماعی در این دو گفتمان نشان میدهد به دلیل غلبه و برتری گفتمان چاقی این اهداف، معنا و هویت خود را از گفتمان چاقی دریافت میکنند. برنامهریزیهای آیندۀ فعالیت بدنی برای زنان باید با در نظر گرفتن گفتمانهای غالب در این فضا تدوین شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| گفتمان سلامتجویی؛ ترس از چاقی؛ فعالیت بدنی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,818 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,867 |
||