زنانگی و تأنیث در هستی شناسی ابن عربی | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| مقاله 8، دوره 49، شماره 1، 1395، صفحه 123-143 اصل مقاله (386.76 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2016.60557 | ||
| نویسندگان | ||
| فاطمه وفائی* 1؛ حسن ابراهیمی2 | ||
| 1کارشناسی ارشد ادیان و عرفان دانشگاه تهران. | ||
| 2دانشیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| اندیشمندان و محققان بسیاری دربارة جایگاه و اهمیت زن در نظام عرفانی ابن عربی به تحقیق و تفحص پرداختهاند؛ چنانکه گویی وی زنانگی را همچون تعینی ثابت و پایدار از جنسیت مینگرد. اما تحقیق و تفحص در آثار ابن عربی، بهویژه «فتوحاتالمکیه» و «فصوصالحکم»، نشان میدهد که وی، زنانگی را تنها بهعنوان صورت و تعینی از جنسیت در تمیز از مردانگی نمینگرد، بلکه آن را در گسترهای وسیع در تبیین خداشناسی، جهانشناسی و انسانشناسی عرفانی خویش به کار میبرد، تا جایی که وی ذات الهی و برخی از صفات او مانند قدرت و اراده را مؤنث دانسته و گاه آن را در مقامی برتر و بالاتر از مردانگی نشاندهاست. تحقیق حاضر نشان می دهد که تأنیث به معانی منفعل بودن، اثرپذیری و مادری، در هستیشناسی عرفانی ابن عربی به کار رفته و در هر کاربرد وجهی از وجوه گوناگون هستی را به نمایش گذاشتهاست. تأنیث چنان در تار و پود هستیشناسی عرفانی ابن عربی تنیده شدهاست که بدون آن نمیتوان نظام اندیشگی او را واجد انسجام لازم دانست. همچنین میتوان اینگونه برداشت کرد که ابن عربی جنسیت را امری نسبی تلقی کرده و موجودات را دارای دو بعد زنانگی و مردانگی میدانستهاست که در موقعیتهای مختلف یکی از جنسیتها را از خود نشان میدهند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ابن عربی؛ جنسیت؛ ذات و صفات الهی و زنانگی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,452 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,684 |
||