تعامل سیاست خارجی ایران و روسیه در تقابل با محور شرقی- غربی در قفقاز جنوبی | ||
| مطالعات اوراسیای مرکزی | ||
| مقاله 15، دوره 9، شماره 2، 1395، صفحه 411-430 اصل مقاله (567.03 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jcep.2016.60552 | ||
| نویسندگان | ||
| عنایت الله یزدانی* 1؛ احسان فلاحی2 | ||
| 1دانشیار گروه علوم سیاسی دانشکده علوم اداری و اقتصاد دانشگاه اصفهان | ||
| 2دانشجوی دکتری روابط بینالملل دانشگاه اصفهان | ||
| چکیده | ||
| یکی از بارزترین پیامدهای فروپاشی اتحاد شوروی ایجاد خلأ قدرت در جمهوریهای نواستقلال بود. بدین سبب کشورهای منطقهای و فرامنطقهای از راه اتحاد و ائتلاف با جمهوریهای قفقاز جنوبی درپی افزایش نفوذ خود در این منطقه هستند. ترکیه و اسرائیل از راه همکاری با جمهوری آذربایجان، محور شرقی- غربی را تشکیل دادهاند. این همکاری، منافع مشترک روسیه و ایران را تهدید میکند. در مقابل تهران، مسکو و ارمنستان بهصورت واکنشی، محور شمالی- جنوبی را بهوجود آوردهاند؛ اما تعامل تهران و مسکو بهعنوان بازیگران اصلی این اتحاد چندان پایدار بهنظر نمیرسد. بدین سبب نوشتار پیشرو درپی پاسخ به این پرسشها است که «ماهیت همکاری ایران و مسکو در قفقاز جنوبی چیست؟ دامنۀ تعامل سیاست خارجی ایران و روسیه، باهدف مقابله با محور شرقی- غربی در چه سطحی است؟» «با گذشت بیش از دو دهه از فروپاشی اتحاد شوروی، همکاری تهران و مسکو در قفقاز جنوبی به سطح راهبردی نرسیده است. تعاملات منطقهای این دو کشور ماهیتی تدافعی و کارکردی تاکتیکی دارد». این فرضیه با کاربست موضوع اتحاد و ائتلاف در نظریۀ واقعگرایی بررسی خواهد شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اتحاد و ائتلاف؛ تاکتیک؛ راهبرد؛ سیاست خارجی؛ قفقاز جنوبی؛ واقعگرایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,653 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,740 |
||