دولت و سیاستگذاری سرمایۀ انسانی در ایران (1392-1384) | ||
| فصلنامه سیاست | ||
| مقاله 4، دوره 46، شماره 4، 1395، صفحه 861-880 اصل مقاله (523.8 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpq.2016.59930 | ||
| نویسنده | ||
| علی رضا حیدری* | ||
| استادیار گروه مطالعات اجتماعی دانشگاه فرهنگیان | ||
| چکیده | ||
| انباشت و بهسازی سرمایۀ انسانی نیازمند سیاستگذاری دولت است، اما هر دولتی این قدرت و توانایی را ندارد. نوع دولت و چگونگی شکلگیری آن متغیری تعیینکننده در کارایی و اثربخشی سیاستگذاری توسعۀ سرمایۀ انسانی است. در الگوی دولت توسعهگرا، توانمندی استخراجی و پاسخگویی بوروکراتیکِ شایستهسالار و عقلانیسازی روابط با جامعه، ظرفیت واستقلال نهاد دولت را افزایش میدهد. این در حالی است که عملکرد ضعیف و مشکلات تشدیدشده در حوزۀ سرمایۀ انسانی در دولت نهم و دهم، متأثر از برخی عوامل نهادی چون استمرار و تقویت سیاستهای پوپولیستی و عامهپسند، قانونگریزی و عدم التزام به قوانین، سیاستهای بازتوزیعی و انبساطی، بوروکراسی ضعیف و غیرحرفهای، نداشتن تعامل سازنده با ارکان دیگر نظام، تصمیمات شتابزده و غیرکارشناسی، ناتوانی در بهرهگیری از ظرفیتهای بینالمللی و ساخت ناکارامدرانتیری بوده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سرمایۀ انسانی؛ ساخت و ماهیت دولت؛ سیاستگذاری توسعه؛ دولت نهم و دهم؛ دولت توسعهگرا | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,492 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,561 |
||