جنبش مینگی و معیارهای زیبایی آن، در سفال ژاپن | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای تجسمی | ||
| مقاله 10، دوره 21، شماره 3، 1395، صفحه 95-106 اصل مقاله (2.83 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfava.2016.59662 | ||
| نویسندگان | ||
| صمد سامانیان* 1؛ سیدسعید سیداحمدی زاویه2؛ نگار کفیلی3 | ||
| 1دانشیار دانشگاه هنر، تهران | ||
| 2دانشیارگروه پژوهش هنر، دانشگاه هنر، تهران | ||
| 3دکتری پژوهش هنر، دانشگاه هنر، تهران | ||
| چکیده | ||
| مینگی جنبش پیشههای هنرمندانی است که به ساخت اشیاء معمولی(دستساز- بومی) میپردازند. این جنبش توسط یاناگی سوئتسو و همکارانش، در فواصل سالهای 1920-1930، جهت حفظ آثار دستی در جریان مدرنیزاسیون ژاپن پایهگذاری شد. جنبش مینگی، درهنر- صنعت سفال و سرامیک در دنیا بسیار شناخته شده است، اما در ایران، ناشناخته مانده است. این مقاله ضمن شرح جنبش مینگی و نحوهی شکلگیری آن، درصدد است معیارهای زیبایی آن را معرفی، و ضمن تحلیل سرامیکهای مینگی، به ریشهیابی دلایل پیدایش آنها بپردازد. این پژوهش از روش توصیفی-تحلیلی جهت تحلیل مطالب بهره برده است و گردآوری اطلاعات به شیوه کتابخانهای صورت پذیرفته است. نتایج حاصل از پژوهش نشان میدهد که، سفالینههای مینگی از زیباییهای ناب برخوردارند و به «نیروی سنت جمعی» تکیه دارد. قدرتی که برمبنای اعتقادات بومی، مذهبی و ملیگرایانهای چون شینتوئیزم، تائوئیزم و بودیسم استوار است. پیشهور ناشناس نیز نه آگاهانه، بلکه با کمک طبیعت و سنت، فارغ از هرگونه ادعا و با نهایت خلوص، با مواد طبیعی و با هدف کاربرد، به تولید آثاری ناب و زیبا و در عین حال ارزان و فراوان دست مییازد. فهم این نوع زیبایی، مستلزم درک فلسفهی زیباییشناسی جنبش مینگی است. جنبشی که در دورهی میجی همزمان با تحولات بنیادی در عرصههای مختلف، زمینهساز حفظ فرهنگ اصیل ژاپنی و معرفی آن به دنیا شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| هنر بومی ژاپن؛ مینگی؛ سفال ژاپن؛ یاناگی سوئتسو؛ معیارهای سنتی زیبایی ژاپن | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,306 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,159 |
||