کاوشی دربارۀ رواج لفظ«سند» در متون فارسی به معنای نوشتهای رسمی | ||
| پژوهشهای علوم تاریخی | ||
| مقاله 3، دوره 7، شماره 2 - شماره پیاپی 12، 1394، صفحه 57-72 اصل مقاله (635.05 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhss.2016.59449 | ||
| نویسنده | ||
| یزدان فرخی* | ||
| استادیار گروه تاریخ دانشگاه پیام نور | ||
| چکیده | ||
| اصطلاح «سند»، واژهای کلیدی در حوزۀ علم تاریخ محسوب میشود. اگرچه دربارۀ مفهوم و حوزههای کاربردی سند تحقیقات ارزندهای صورت پذیرفته است، در خصوص ریشههای تاریخی این واژه و روند شکلگیری این مفهوم، تحقیقات علمی و دقیقی انجام نشده است. از آنجایی که ظاهراً لفظ «سند» به معنای نوشتهای رسمی، سابقهای کهن در تاریخ اسلام و ایران ندارد، پژوهش حاضر در صدد پاسخ به این پرسش است که پیشینۀ تاریخی کاربرد «سند» به معنای اخیر در متون تاریخی فارسی چیست؟ و از چه زمانی به معنای نوشتهای رسمی معمول شده است؟ این تحقیق نشان میدهد که سند به معنای نوشته و مکتوبی رسمی در متون فارسی متاخر است و در اواخر سدۀ نهم هجری از راه تشکیلات دیوانی به معنای رایج و پرکاربرد آن در روزگار اخیر تحول یافته است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سند تاریخی؛ کاربرد رسمی؛ تشکیلات دیوانی | ||
| اصل مقاله | ||
|
| ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,789 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,135 |
||