مقایسۀ زیستفراهمی پروتئینات و اکسید منگنز در سنین اولیۀ جوجههای گوشتی | ||
| علوم دامی ایران | ||
| مقاله 5، دوره 47، شماره 2، 1395، صفحه 203-213 اصل مقاله (568.33 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/ijas.2016.59025 | ||
| نویسندگان | ||
| معصومه غلامی1؛ ابوالقاسم گلیان* 2؛ حسن کرمانشاهی2؛ سعید زره داران2 | ||
| 1دانشجوی دکتری تغذیۀ طیور، گروه علوم دامی، پردیس بینالملل دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 2استاد، گروه علوم دامی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| این آزمایش برای مقایسۀ زیستفراهمی نسبی پروتئینات و اکسید منگنز با جذب بافتی در جوجههای گوشتی اجرا شد. شمار 432 جوجۀ یکروزۀ نر سویۀ تجاری کاب500 بهطور کامل تصادفی بین نه تیمار آزمایشی با هشت تکرار و شش جوجه در هر تکرار توزیع شد. جیرهها در قالب طرح کامل تصادفی با ترتیب فاکتوریل با دو منبع پروتئینات و اکسید منگنز خالص و چهار سطح منگنز افزودنی (35، 70، 105 و 140 میلیگرم در کیلوگرم) به همراه یک تیمار شاهد (بدون منگنز افزودنی)، تهیه و جوجهها در سنین 21-1 روزگی با آنها تغذیه شدند. نوع منبع منگنز بر مصرف غذایی، افزایش وزن و ضریب تبدیل غذایی اثر معنیداری نداشت. با افزایش سطح منگنز، افزایش وزن و ضریب تبدیل غذایی از رابطۀ درجۀ دوم پیروی کرده است. با افزایش سطح منگنز جیره، تراکم منگنز در درشتنی، کبد و کلیه بهطور خطی افزایش معنیداری داشته است. شیب بهدستآمده از بررسی تابعیت خطی محتوای منگنز استخوان نسبت به سطوح منگنز جیره، در مقایسه با دیگر بافتها بیشترین میزان بود و به دنبال آن به ترتیب کلیه و کبد شیب کمتری داشتند. با مقایسۀ شیب خطوط تابعیت، مقادیر زیستفراهمی نسبی پروتئینات منگنز در مقایسه با اکسید منگنز خالص در استخوان 7/101 درصد تعیین شد که نشاندهندۀ نبود تفاوت در زیستفراهمی بین دو منبع منگنز در این آزمایش است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اکسید منگنز؛ پروتئینات منگنز؛ درشتنی؛ زیستفراهمی؛ جوجههای گوشتی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,403 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,336 |
||