بررسی و نقد مفهوم وحی گزارهای و غیرگزارهای در الهیات مسیحی | ||
| مجله علمی " فلسفه دین " | ||
| مقاله 6، دوره 13، شماره 1، 1395، صفحه 113-138 اصل مقاله (654.61 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpht.2016.58592 | ||
| نویسنده | ||
| وحیده فخار نوغانی* | ||
| استادیار دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| پدیدۀ وحی و تبیین آن یکی از مهمترین موضوعات در حوزۀ ادیان الهی محسوب میشود. ماهیت رازگونه و فراطبیعی این پدیده سبب شده است تا رویکردهای گوناگونی در این خصوص از سوی اندیشمندان دینی مطرح شود. در الهیات مسیحی دو رویکرد کلی گزارهای و غیرگزارهای در تبیین وحی وجود دارد. بر اساس رویکرد اول وحی عبارت از مجموعه آگاهیهایی است که در قالب عبارات و گزارهها آشکار میشود، در حالیکه بر اساس رویکرد دوم پدیدۀ وحی نه از سنخ گزاره بلکه بهمعنای مکاشفه است. در این مقاله ضمن بررسی، تحلیل و نقد هر یک از دو رویکرد، تلاش شده است تا مهمترین نقصها و کاستیهای موجود در هر یک از دیدگاهها مطرح شود. فروکاهش وحی به ساحت گزارهای صرف در رویکرد گزارهای، عدم توجه به مبانی انسانشناسی و هستیشناسی و فروکاهش وحی به سطح نازلی از تجربیات بشری در رویکرد غیرگزارهای و نیز غفلت از مبانی زبانشناسی در حوزۀ زبان دین، برخی از مهمترین نقصهای الهیات مسیحی در تبیین پدیدۀ وحی هستند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| الگوهای مکاشفه؛ انکشاف؛ وحی غیرگزارهای؛ وحی گزارهای | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,067 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,006 |
||