بررسی و نقد انتقادات فخررازی به حدوث روحانی نفس ناطقه از دیدگاه ابن سینا | ||
| فلسفه | ||
| مقاله 4، دوره 13، شماره 2 - شماره پیاپی 25، 1394، صفحه 57-73 اصل مقاله (368.3 K) | ||
| نوع مقاله: علمی -پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jop.2016.58367 | ||
| نویسندگان | ||
| محمود صیدی* 1؛ سید محمد موسوی2 | ||
| 1استادیار گروه فلسفه دانشگاه شاهد | ||
| 2استادیار گروه فلسفه دانشگاه علوم اسلامی رضوی | ||
| چکیده | ||
| حادث یا قدیم بودن نفس ناطقه انسانی از مسائل چالش برانگیز و قدیمی فلسفه است. ابن سینا در مقابل افلاطون که نفس را قدیم می دانست، با اقامه براهینی در صدد اثبات حدوث نفس بر می آید. در مقابل، فخررازی با طرح انتقاداتی به براهین ابن سینا، نظریه او به چالش می کشاند. در پژوهش حاضر اثبات می گردد که اشکالات فخر رازی ناشی سوء برداشت او از مبانی ابن سینا در اثبات ماده اولی از طریق برهان فصل و وصل، وحدت نوعی نفوس انسانی و تمایز افراد آن با اعراض مفارق، علّت معّد بودن استعداد بدنی جهت افاضه نفس ناطقه از سوی عقل فعّال، براهین ابن سینا در محال بودن تناسخ و قاعده "لا معطل فی الوجود" می باشد. هر چند مبانی ابن سینا در برخی زمینه ها مانند تعلق نفوس جزئی و خیالی به ابدان افلاک بعد از قطع تعلق بدنی، توانائی پاسخ گوئی به اشکالات رازی را ندارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| کلید واژگان: فخررازی؛ ابن سینا؛ نفس؛ حدوث؛ تناسخ | ||
| اصل مقاله | ||
|
| ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,699 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,591 |
||