بررسی واژگان زنانه در غزلیات عرفانی حافظ شیرازی | ||
| زن در فرهنگ و هنر | ||
| مقاله 7، دوره 7، شماره 3، 1394، صفحه 379-388 اصل مقاله (172.77 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jwica.2015.58301 | ||
| نویسندگان | ||
| عزت ملاابراهیمی1؛ الهه علیخانی* 2 | ||
| 1دانشیار دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران | ||
| 2کارشناسی ارشد جامعهشناسی | ||
| چکیده | ||
| موضوع این مقاله بررسی واژههایی در صد غزل اول دیوان حافظ است که بهطور ظاهری میتوان آنها را واژگانی زنانه دانست. برای یافتن معانی و مفاهیم پنهان آنها و اینکه آیا منظور شاعر از آوردن این الفاظ، معنای ظاهری آنهاست یا در ذهن و اندیشهاش مفاهیمی ماوراء معنای ظاهری این الفاظ را در نظر داشته است. این پژوهش از نوع کیفی و روش تحقیق نیز اسنادیـ کتابخانهای است و از روش تحلیل محتوا به صورت کیفی نیز برای تحلیل اشعار حافظ بهره گرفته شده است. اگرچه حافظ در غزلیاتش صراحتاً اشارهای به زن نداشته است (با اینکه در برخی از غزلهای او انتقاد از اجتماع وجود دارد، غزل حافظ بهطورکلی عارفانه است نه اجتماعی. به بیان دیگر، عاشقانهـ عارفانه است؛ عاشقانههایی که همه مدح و حمد و ثنای پروردگار است)، زن در اندیشۀ حافظ جایگاه بسیار والا و ارزشمندی دارد. حافظ برای فهم عامه و ادراک بهتر همگان هرجا خواسته از خداوند خود سخن بگوید، به توصیف زن و زیباییهای او پرداخته و همۀ توصیفات عاشقانۀ او از زن، استعاره و کنایه از پروردگار و دقیقاً اشاره به خداوند است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حافظ شیرازی؛ زن؛ عرفان؛ واژگان زنانه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,164 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,644 |
||